716 
uit, tot het den achterwand van den conus raakt en deze zelfs op 
sommige plaatsen puntig voor zich uitdrijft, het anterieure gedeelte 
zendt aan zijn basis en iets daarboven flinke plooien uit. (fig. 14). 
Meer achterwaarts vermeerderen deze zoodat ten slotte de geheele 
ventrikelwand geplooid is. De grootste diepte bedraagt hier 0.550 m.m., 
de grootste breedte 0.140 m.m. In de andere serie bleek het kanaal 
ter plaatse minder diep doch meer dan dubbel zoo breed te zijn, 
hier bedroegen de afmetingen respect. 0.480 en 0.3 mm., de [(looien 
treden later op, zijn minder talrijk en veel kleiner. De ventriculus 
terminalis van de geit heeft een lengte van ongeveer 3 m.m. Het 
kanaal is niet geoblitereerd. 
Ovis aries. Het einde van het lumbale merg is rond op doorsnede 
alsook het centraalkanaal. Dit is gedeeltelijk geoblitereerd, het epithe- 
lium vertoont ook duidelijk ontaardingsverschijnselen. Evenals bij de 
geit komen ook hier, ventraal van het kanaal duidelijk omschreven 
bundels voor, hier zijn zij dichter bij de mediaanlijn gelegen dan in 
de geit, ook strekken zij zich minder ver caudaalwaarts uit. De 
grauwe substantie is minder sterk ontwikkeld dan in de geit, ook 
het aantal cellen is niet zoo groot. Het septum posteiïus is gedeeltelijk 
spieetvormig, de fissura anterior, als bij het paard, in het meer 
centraal gelegen gedeelte veel wijder dan aan de perifeiüe. Caudaal- 
waarts wordt de conus op doorsnede hartvormig, het kanaal ver- 
plaatst zich weer in ventrale richting, verdiept en verwijdt zich 
ventraalwaarts en wordt daarna blokvormig op doorsnede, doordat 
de breede onderwand zich afplat. De afmetingen van de diepte en 
de breedte bedragen hier resp. 0.2 en 0.170 m.m. In dit gebied 
zien wij aan den bodem aanduidingen van plooivorming en zijn de 
zooeven genoemde bundels bijna onmiddellijk tegen elkander en vlak 
tegen den onderwand gelegen. Meer caudaal wordt het kanaal weer 
smaller, het septum posterius is hier een spleet bijna even sterk 
ontwikkeld als de fissura anterior, steeds verder naar achteren wordt 
het septum korter, vaak zien wij als rest ervan een kleine spieet- 
vormige ruimte door een fijn piastrengetje aan den achterwand ver- 
bonden. Nu wordt de doorsnede van den conus duidelijk niervormig, 
in alle coupes zijn nog cellen aanwezig, het meest ventraal in den 
voorhoorn maar toch ook nog enkele in den achterhoorn. Het cen- 
traalkanaal gaat zich verwijden tot ventriculus terminalis, het ver- 
diept zich in achterwaartsche richting en stoot weldra tegen den 
achterwand, in vele coupes ziet men zelfs, ter plaatse, den wand 
door den ventriculus puntig uitgepuild. Hier zijn ondiepe uitboch- 
tingeu en korte uitstulpingen van den ventrikelwand aanwezig. 
