717 
(fig. 15). De achterwand van den conus wordt hierdoor zóó dun 
dat herhaaldelijk een doorbraak schijnt te hebben plaats gevonden. 
In de continueele serie echter zien wij duidelijk dat wij hier met 
rupturen te doen hebben, veelal zijn hiervan de resten nog te zien 
maar waar zulks niet of twijfelachtig het geval is worden zulke 
coupes weer gevolgd door andere waarin het kanaal gesloten is. 
De maximale diepte van den ventriculus bedraagt in deze serie 
0.670 rri.m., de maximale breedte 0.250 m.rn., daarna wordt het 
kanaal weer smaller. Hoewel de wanden veelal onregelmatig zijn 
komen duidelijke plooien niet meer voor. De ventriculus is ruim 
Fig. 16. Sus scrofa domesticus 
(foetus 3 maanden). 
Fig. 15. Ovisaries. 
5 m.rn. lang. Zelfs aan het einde van den conus treft men nog hier 
en daar een enkele cel aan. Vlak achter het einde van den conus is, 
buiten de voortzetting van de dura een spinaalganglion gelegen, 
hetwelk ± 60 cellen bevat. Op overlangsche doorsnede zien wij 
dat het centraalkanaal buiten den eigenlijken ventrikel zeer onregel- 
matig van wijdte is en dat de uitbochtingen klein zijn en weinig 
talrijk. 
Sus scrofa domesticus (foetus van 3 maanden). Bij het onderzoek 
blijkt het materiaal veel geleden te hebben, alleen van het achterst 
gedeelte van den conus is de serie goed geslaagd. Ter plaatse is de 
conus £ m.rn. in diameter en rondachtig op doorsnede, het sep- 
tum posterius is afwezig, van de fissura anterior is slechts een 
ondiepe groeve overgebleven. Geen cellen zijn waar te nemen. Het 
kanaal ligt niet meer in het centrum, het is vrij, smal ellipsvormig 
op doorsnede, 0,3 m.m. diep en 0,07 m.rn. breed. Achterwaarts 
verwijdt het tot 0.16 m.m. en wordt de doorsnede eivormig. In dit 
niveau en ook meer achterwaarts vinden wij constant binnen 
den durazak een of twee spinale gangliën van 0.250 m.m. diameter. 
Het kanaal zet zich uit tot het tegen den voor- en achterwand 
