719 
den bodem af, zoodat het langgerekt, ovaal wordt, waarna het 
geleidelijk weer afneemt. In drie honden waren de afmetingen de 
volgende: naar het aantal coupes van dwarsdoorsneden kon de 
lengte van den ventriculus van den een berekend worden op 2,5 
m.m., van den ander op 2.25 m.m.; van den derden hond, op 
overlangsche doorsnede op 3 m.m. In de beide eerste gevallen be- 
droegen de grootste diepten en breedten respect. 0.4 — 0.17 m.m. 
en 0.5 — 0.15 m.m. de grootste diepte op overlangsche doorsnede 
0.515 m.m. Op overlangsche doorsnede blijkt tevens dat het kanaal 
niet precies tot aan de punt van den conus doorloopt maar hier nog 
0.225 m.m. vandaan blijft en dat het gedeelte van het kanaal achter 
den ventriculus geringe verschillen in diepte aan wijst. Voorbij den 
conus worden buiten de vliezen zeer kleine gangliën aangetroffen. 
Felis catis domestica. Over het algemeen treffen wij hier dezelfde 
verhoudingen aan als bij den hond. Doordat de fissura anterior 
sneller verdwijnt treedt na den hartvorm op doorsnede niet 'de 
niervorm op maar is de conus hier aan beide polen min of meer 
afgeplat, later wordt hij ei- en peervormig op doorsnede. Ook in de 
kat blijkt het centraalkanaal op meerdere plaatsen verschillende 
diameters te hebben en is het grootendeels geoblitereerd. Aan- 
vankelijk spoelvormig op doorsnede met een diepte van 0.380 m.m. 
en een breedte van 0.166 m.m. wordt het achterwaarts rondachtig 
met een doorsnede van 0.230 m.m. en spitst het zich daarna in 
ventrale richting toe. Op meerdere plaatsen vertoont het kleine uit- 
bochtingen, in tal van coupes van den ventriculus zijn deze symme- 
trisch aanwezig in het posterieure derde gedeelte (fig. 18). Dan is de 
ventrikel 0.558 m.m. diep en 0.250 m.m. breed, daarna vernauwt 
hij geleidelijk tot een fijne spleet die ook nog kleine uitloopers 
bezit. De geheele ventriculus is 2.25 m.m. lang. Aan het einde van 
den conus worden enkele gangliencellen gezien. 
Onder onze huisdieren vertoont het paard dus meerdere bijzonder- 
heden in den bouw van den conus medullaris. Hoewel de lengte 
van den ventriculus terminalis, naar verhouding althans met dien 
van den mensch (mensch 8 — 10 m.m-, paard 5.5 m.m.) zeer klein 
moet worden genoemd, wordt dit verschil toch zeer zeker ruim- 
schoots aangevuld door de bijzondere sterke plooivorming van de 
ventrikelwanden en de talrijke, vaak zelfs sterk ontwikkelde uit- 
loopers van het kanaal vóór de ventrieulaire verwijding. Deze plooi- 
vorming wordt in alle andere huisdieren, wellicht met uitzondering 
van het varken, in meerdere of mindere mate, ook aangetroffen, 
