761 
0 = 2 y2 ("• + 2 Y D 
® 9cw (r 0 2 — V J J * 
Deze vorm is onderzocht' voor de draaiingskonstanten van de 
eerste waarnemingsreeks (vorige mededeeling blz. 1261). 
Waarnemingen van den brekingsindex voor verschillende golflengten 
zijn verricht door H. Becquerel 1 ). Deze vond 
C D E F G 
n= 1,5948 1,6043 1,6171 1,6293 1,6557. 
Met behulp daarvan is een interpolatieformule berekend, en daar- 
mede zijn de waarden van n voor de in de beide tabellen met uitkom- 
sten voorkomende golflengten bepaald. Daarop zijn met de methode 
der kleinste kwadraten voor de eerste reeks de waarden van D en 
van r 0 bepaald. De aansluiting bleek onvoldoende te zijn. 
Beproeft men verder met de gevonden eigen frequentie (r 0 2 = 
40,381. 10’°) de waarden van Becquerel voor den brekingsindex 
voor te stellen door een vorm 
n 2 — 1 _ A B 
n* + 2 ~ ~~ r 2 ~ r r 0 * — v 3 
dan vindt men dat dit alleen mogelijk is als voor A een negatief 
getal wordt genomen. Dit is een onbruikbaar resultaat, daar 
A = $2JBM steeds positief moet zijn. 
We zullen daarom een ultraroode en twee ultraviolette eigen 
frequenties invoeren, en wel een ver in het ultraviolet, zoodat in 
de daarbij behoorende termen r 0 2 — v 2 door v 0 3 kan worden vervangen, 
en een op matigen afstand van het zichtbare spectrum. In de uit- 
drukking voor de draaiingskonstante moeten dan twee termen in de 
som voorkomen, en we moeten dus stellen 
<? 
2i> 2 (n 2 + 2) 2 
9 cv 
Db 'X 
W-vyJ 
terwijl voor n een drietermige vorm 
w 2 -f 2 
v b —v 
Cc 
v 2 
moet worden genomen. 
De waarden D a , üi en v/, van den eersten vorm zijn met de 
methode der kleinste kwadraten berekend, en wel voor de beide 
waarnemingsreeksen afzonderlijk. Een voorloopig onderzoek had 
namelijk geleerd dat de waarnemingen met de kwikbooglamp (tabel 
blz. 1261) een dispersiekromme geven die een weinig afwijkt van 
die der tweede reeks ( tabel blz. 1263). Gevonden is 
x ) H. Becquerel. Ann. d. Ch. et d. PU. (5) 12 blz. 82 (1877). 
