Hierbij moet in aanmerking, worden genomen dat elke waarde 
van de reeks (I) opgebouwd is uit het gemiddelde van een zestal 
bepalingen, terwijl die van de tweede reeks uit één bepaling zijn 
afgeleid. Bij de eerste is dus grootere nauwkeurigheid te verwachten. 
Uit de tabel blijkt tevens de invloed dien de beide eigen frequenties 
op de draaiingskonstante hebben. We zien dat die van de ultra- 
violette frequentie op matigen afstand verre overweegt. 
We kunnen de hier gevonden dispersie van de draaiingskonstante 
vergelijken met de bepalingen van H. Becquerel l ). Deze vond voor 
de relatieve waarden der- draaiingskonstante 
C D E b F G h 
q/vd ^- 0,637 1,000 1,590 1,730 2,271 4,328 5,450 
terwijl uit de boven voor reeks (I) gevonden formule volgt 
0,688 1,000 1,538 1,661 2,177 3,967 5,259 
De hier gevonden dispersie is dus aanmerkelijk geringer dan die 
van Becquerel. 
Vervolgens kunnen we beproeven de vijf waarden van n van 
Becquerel voor te stellen door een formule 
v 2 — 1 Cb C c 
voor vb 2 eerst de waarde 47,485. 10 30 , daarna 48,161 . 10 30 nemende. 
Ook deze berekeningen zijn met de methode der kleinste kwadraten 
uitgevoerd. Gevonden is 
( J ) 
{II) 
n 2 — 1 2,4850 . 10 30 0,04707 . 10 30 
n 2 + 2 4 7,4 8 5 . 1 0 30 -v 2 v 2 
n 2 — 1 2,6 1 82 . 10 30 0,04315 . 10 30 
= 0,27587 H . 
n 2 4-2 • 48,161 . 10 30 — v 2 v 2 
De aansluiting blijkt uit de volgende tabel : 
n 
Waargenomen 
Berekend 
7Z2— 1 
n 2 -\-2 ~ 
I 
II 
c 
1,5948 
0,33970 
0,33966 
0,33968 
D 
1,6043 
0,34407 
0,34413 . 
i 0,34411 
E 
1,6171 
0,34996 
0,34997 
0,34995 
F 
1,6293 
0,35548 
0,35547 
0,35546 
G 
1,6557 
0,36726 
0,36723 
0,36726 
b H. Becquerel, Ann. de Gh, et de Ph. (5) 12 p. 35 (1877). 
