769 
potenlieele energie bij r — cc als nulpunt 
h = — , k de bekende constante volgens 
kT ° 
gekozen zijnde. Verder is 
Planck zijnde, en is onder- 
steld dat de attractie bij grooter worden van r voldoende snel afneemt 
opdat de integraal in (5) convergent is. 
§ 3. Ten behoeve van liet bewijs der eerste in § 1 genoemde 
stelling ontwikkelen we nu P' volgens opklimmende machten van 
h. De eerste term wordt : 
8jt 2 ' h 
Ubir* sin 6 1 sin 0 2 drdfl x dÜ ^dy^dy^dq. 
( 6 ) 
0 0 0 0 0 0 
De integratie naar , y 2 en qj, bij vastgehouden r x , O x en y x . 
levert, indien aan de voorwaarden (A) voldaan is, noodzakelijk 0. 
Immers het resultaat dezer integratie kan voorgesteld worden als de 
potentieele energie van een molecuul 1 ten opzichte van eene super- 
positie van een groot aantal moleculen 2, alle met hetzelfde middeb 
punt, doch verder wat hunne oriëntaties betreft gelijkmatig over alle 
mogelijkheden verdeeld. Door deze superpositie verkrijgt men nu bij 
de limiet een bol waarin het werkende agens over concentrische 
schillen gelijkmatig verdeeld is. Volgens eene bekende stelling uit 
de potentiaaltheorie is de potentiaal buiten een dergelijken bol, 
indien de totale hoeveelheid van het volgens Coulomb werkende 
agens = 0 is, constant ; hieruit volgt, bij de reeds genoemde aanname 
betreffende het 0 worden van uu i voor r = cc, het boven gezegde. 
Daarmede is genoemde stelling bewezen. 
§ 4. De bij de ontwikkeling van P' (§ 3) optredende oneven 
machten van h komen voor in den volgenden vorm : 
- • A2q+1 J^jJJJJ' Uf,l2r/+lr2 sin ° l sin 6 -i drde d ]/) -AyAudq (7) 
(7 0 0 0 0 0 
q is daarin een geheel positief getal. 
Is aan de voorwaarden ( B ) voldaan, dan levert ook in dezen integraal 
de integratie naar 0 2 , y 2 en cp, bij vastgehouden r, O x en y x , nood- 
zakelijk 0, wat daaruit volgt, dat elke bijdrage tot den integraal, 
b.v. geleverd door standen van het tweede molecuul, die aangegeven 
worden door bepaalde 0 2 , y 2 en q met de speelruimten d () 2 , dy . 2 , 
dtp, opgeheven wordt door de bijdrage geleverd door standen, die 
uit de eerste door een draaiing over een hoek 2.t jk om een der 
assen van inverse symmetrie verkregen worden. Daarmede is ook 
de tweede in § 1 genoemde stelling bewezen. 
