802 
In buret a (fig. 1 A.) werd een bepaalde hoeveelheid gas van het 
boven kwik bewaarde gasmonster (tig. 1 B.) gepipetteerd. Nadat te 
voren absorptie-apparaat b en Töpler pomp c met behulp van de 
kwikpomp k geëvacueerd waren, werd kraan e gesloten en door 
openen van d het gas uit de buret met behulp van het opstijgende 
kwik in b gedreven. Op den bodem van dit absorptie-apparaat (tig. l.C.) 
bevindt zich het kalium, dat door middel van een electrisch oventje 
op 200° C. verwarmd wordt. Met behulp van een inductorium wordt 
een glimontlading door den ontwikkelden kaliumdamp gezonden. 
Na eenige uren — de benoodigde tijd is afhankelijk van het 
stikstoïgehalte van het te onderzoeken mengsel — wordt het niet 
gebonden deel met de Töplerpomp naar de buret teruggebracht. 
Men moet zich bij deze methode natuurlijk afvragen, of het kalium, 
dat zich uit den damp op koudere plaatsen van het absorptievat 
af kan zetten 1 ), soms ook Ar. aan het nieuw gevormde, groote 
oppervlak absorbeert. Het is bekend, dat verstoven metalen ook 
edelgassen aan hun tijn verdeeld oppervlak kunnen absorbeeren. 
Gelukkig echter vertoont argon dit vaak juist niet 2 ). Dat trouwens 
in ons geval weinig kans op een dergelijke absorptie was, kan ook 
hieruit blijken, dat men na binding der stikstof steeds een gasrest 
behoudt, die, bij hoe langdurige expositie ook aan de glimontlading, 
geen verdere volumevermindering vertoont. Nu blijft het kalium 
verdampen en op de koudere plaatsen neerslaan, zoodat het opper- 
vlak zich voortdurend vernieuwt. Had dus werkelijk merkbare 
absorptie plaats, dan zou men nimmer een constant eindvolume 
kunnen verkrijgen. Men bedenke overigens, dat ook een gasmonster 
van het door ons bereide, zuivere argon in het analyse apparaat 
geen vermindering onderging. 
Wij hebben ook gepoogd de door Stark 3 ) aangegeven methode 
van stikstofbinding (electrische ontlading door Hg-damp), als analyse 
methode te gebruiken. Het bleek echter, dat wij dan voor voldoende 
absorptie-snelheid — ook bij plaatsing der electroden in het midden 
van den bol tegenover elkander — bij veel lagere drukken moesten 
werken. Bij kalium daarentegen kon elk gasmengsel, hoe hoog het 
stikstofgehalte ervan ook was, bij relatief hooge drukken nog met 
den metaaldamp in reactie gebracht worden 4 ). 
1 ) Evenals de gevormde verbinding. 
2 ) Travers. Proc. Roy. Soc. 60 449. Zie ook Kohlschütïer, Jahrb. Radioakt. 
9 402. (1912). 
s ) Phys. Zeitschr. 1913 p. 497. 
4 ) Het is wel zeer waarschijnlijk, dat de inwerking in het algemeen ingeleid 
wordt door de splitsing der stikstofmoleculen door de electrische ontlading, waarna 
