Molina genus novum subministrat arbor, qua: in Malabaria crescit. Vi- 
vam vidit Sonneratius, exsiccatam rursus examinavit D. de Lamarck; utrique 
tamen reluctante natura dixerunt Banisteriam : recedit enim ab hoc genere 
i? stylo unico; 2? filamentis novem aequalibus, et decimo duplo longiore; 
3? calyce orbato glandulis; 4? denique pericarpio tetraptero. 
Flabellariam tandem dixi arborem, pericarpia producentem flabellifor- 
mia: folia ipsi sunt pinnata cum impari, calyxque nudus, atque pericarpium 
monospermum, quod ambit ala membranacea, pellucida, orbicularis, supra 
profunde emarginata. Pterocarpii fructum aemulatur aliquo modo Flabel- 
laris pericarpium. Verumtamen genus est ulterius in vivis observandum, ut 
petalorum prazsentia et forma statuatur. 
Verbum addam de Scrotulo novo nomine, quo pericarpia Banisteris, 
Triopteridis, Molins, atque Flabellaris deinceps designabo. Pericar- 
pium est vocabulum commune, quod convenit capsulae , baccae, pommo, 
drupae, aliisque fructuum differentiis in philosophia botanica Linnaei recensi- 
tis. Nullum huiusmodi nomen est quo superiorum generum pericarpium cla- 
re exprimatur: hoc enim caret valvulis, nec dehiscit: semen continet atque 
tegit undique substantia lignosa, quae mollior apparet et veluti fungosa qua 
receptaculo haeret. Unde videre est istud pericarpium improprie ab auctori- 
bus dictum fuisse capsulam , quae iuxta Linnaeum est pericarpium cavum , de- 
terminate dehiscens. A scroti ergo forma quam aliquo modo refert scrotulum 
dixi ut ambiguitates in vocibus vitarem. Eodem modo arbitror vocabulum 
inquirendum esse, quod fructum PassifloRjB clare designet a bacca diver- 
sum. De hoc genere in decima dissertatione agam, qua operi de monadelphia 
finem imponam. 
Matriti die 19 ianuari anni 1790, 
