m ) o ( m 
343 
gua ipfa, qua fuperfunt, obfolefcere vel intermo- 
ri umquam posfint. 
Sed occidit Roma, rerum domina; idem fa- 
turn fortasfis linguam , qua locuta fuit, aliquando 
manebit. Si tempus advenerit, quo Livium, Cice- 
ronem fuis in fontibus legere atque intelligere ne- 
queamus, una nox eorum memoriam cui^ Ihrio 
noftro erit obrutura. 
Levi ab initio profe&a fuit, quam in patria 
lingua iluftranda, per meliorem aetatem, immo ulti- 
mam fenedtam, collocavit, decumana opera. Ver- 
tendum in vernaculam erat nobilis Angli Richar- 
Di Steelii opus, Bibliotkecce Muliebris titulo in- 
fciptum, jusfu Serenîsfimæ apud nos Reginae Ulri- 
cæ Eleonora. Hoc ab avunculo Joanne Steu- 
chio Upfalienfi Archiepifcopo in ïhrium tum ju- 
venem derivabatur; fed non multum in eo pro- 
cesfit, antequam deprehenderet, quam variis atque 
vacillantibus regulis fubjedfcus erat Svecanus fermo, 
quam parum in orthographia (ibi conftans, in 
Grammatica quam diverfus, in ipfis vocum fenfi- 
bus quam difcors atque volubilis. Fruftra huic 
malo opponi medicinam animadvertebat, nifi in 
ipfas vocum penetraret origines atque ex quibus 
derivatae antiquitus fuerint, rivulis easdem hauri- 
ret. Excutiendae vero tum erant non modo exi- 
guae, quas in patria habemus, veteris linguae reli- 
quiae; rimandæ etiam fingulae dialedti: univerfus, 
quo ufus fuerit Gothicus orbis, fermo in fuccum 
& fanguinem vertendus. Quod Vossius in Latinis, 
Menagius in Gallicis, Junius in Anglicis, Wachte- 
rus in Germanicis præftiterint originibus, id a no- 
