4 PROLUSIO. 
cur philofophorum nonnulli' ejusdem elementi parti- 
culis omnia complere 5 quam locorum vacuitates^ 
quaram tamen beneficio naturam vivere y quarumve 
abfentia univerfum hoc in otio hebescere & torpere 
oportebat,, concedere maluerint. 
§. V. Quo autem agilior fertiliorque haec mundi 
univerfitas ex optimi parentis fui confilio effe debe- 
bat ; eo pluribus eadem rebus creatis cumulanda eo- 
que ffridlioribus inanitas cancellis coarclanda erat; 
utpote quae aequa lemper proportione 5 qua corpora 
accrefcebantj decrelcere^ ideoque nec tolli penitus 
ac relegari fed id tantum fpatii occupare debuit 3 
quod corporum motioni fiifficeret ; quod antiquiffima 
philolbphorum familia latis liiperque perfpexille trito 
illo effato confirmavit: natura inquiens^ vacuum ab- 
horret. Quid enim his verbis aliud demonftrare vo- 
luit quam mundi aedificatorem tot modo res prodi- 
re juffilTe., quot per rerum naturam adelle potuerunt. 
Eo enim leniit, ea mente quid axiomate hoc verius 
quid naturae genitori convenientius effe ac pronun- 
eiari potefi? quum partim vacuum ardliffimis finibus 
coercitum^ partim immenfam corporum vim luppo- 
nat 3 ut idcirco legem ^ cui rerum aucior naturam 
devinxit 5 optimam fiapientiffimamque contineat. 
Reipla etiam tam enormi ^ tam immutabili mundus, 
rerum procreatarum copia redundat 5 quae attenden- 
tium fenfiis cogitationesque cundlas abripere & ffu- 
pore quodam opprimere videtur. Quod ut eo ple- 
nius percipias 5 hunc 3 quem incolimus ; terrarum or- 
