iso SPECIMEN ZOOLOGIAE 
§. XVIII. Ponderis interim, quo aer pulmones ur- 
get, nullam in hac ffipputatione rationem habitam efie 5l 
cuivis liquet. Ponamus itaque, quod nonnulli naturae 
interpretes adii ruunt (d), eorundem ffiperficiein in 
decem quadratos pedes extendi : annon eo ipjfo aeris 
efficientia infigniter partim increfcens, partim decre- 
fcens, in montium valliumque habitatoribus mirandam 
diverfitatem producet? Fac , animal, cujus pulmo, 
fibrae & vafa in montium jugis leviori aurae adfueta 
fimt, in imas valles detrudi , ibique ut manlionem ha- 
beat, & nutrimenta fiia quaerat, cogi ; quam incredibiles 
fiibire commutationes , quam enormem naturae ftatusque 
fui converfionem ex immani, quae tunc venas , arte- 
rias, quin fingulas ipfius partes comprimit , aeris mole 
potietur: nonne (anguinis circulatio (iifflaminabitur ? cor 
non exiguo cum dolore confiringetur? membrorum in- 
crementum impedietur? corporis robur, ingeniique vi- 
res imminuentur, & paulatim in aliam quafi (peciem , quae 
ex aliis quali parentibus orta fit, converffim videbitur? 
(j. XIX. Nec omittendum efi, aera, qui in monti- 
bus fipiratur, non modo per fe leviorem, (ed hanc etiam 
propter levitatem, gravioribus particulis adfumendis fe- 
rendisque imparem, ideoque pefiiferis vaporibus, imas 
qui valles plerumque inficiunt, minus oneratum elle. 
Corporum igitur ijigeniorumque vires , nullis infalubri- 
bus terrae exhalationibus hebetatae , aeque integrae 
fiat, aeque validae maneant oportet, atque ipjfe, quem 
hauriunt, aer ut plurimum efi. Quum enim exfpiratio- 
nes noxiae , quas (olis calor ex agris aquisque tepe- 
) F. Alujchcnbr. Phiiofop. JNaturai. 
