PROOEMIUM. 
Non potest quin tandem defatigetur animus, qui v in 
eo sudavit, ut perlegat ac critica argutia dijudicet et dis- 
ponat, quae levissimi momenti in istis libris zoologi- 
cis, quotidie in vulgus prodeuntibus et boletorum in- 
star per unius noctis spatium fere humo enascentibus 
continentur; quo lit, ut ipse interdum multo labore lassus 
te implices labyrinthis , quibus vix unquam tc expedias 
nisi tentatis compluribus viis ad errores vergentibus, 
quo temporis et operae immensam facies jacturam. Mi- 
rum ita non foret si scientia nostra, quae, quum om- 
nium naturarum sensibus et organis instructarum longe 
maxime perfectas tractet ac versetur in scrutandis et 
cognoscendis formis acutissime circumscriptis, potissi- 
mum ideo inservire possit ad explicandas et solvendas 
disquisitiones de ipsa vita ejusque natura, de iisque 
quae arctissime conjuncta sunt cum ejus rationibus, 
postremo labatur ac dejiciatur tam alieno onere de- 
pressa; quod si eveniret, multo magis etiam dolore atque 
indignatione prosequendum esset nunc, quum magnani- 
morum quorundam principum liberalitas scientiae huic 
tam nobilem et amplam fert opem; quum eorum tutela 
ac favore docti viri complures emittuntur per omnes 
orbis partes, vel quam maxime dissitas; quum ampla 
societate, qua nunc , juti nunquam antea, in literis ex- 
colendis et dilatandis conjunctae sunt plurimae terrae, 
facile fieri possit, ut harum rerum literae ad immen- 
sam fere altitudinem provehantur, quam nullo hacte- 
nus aevo assequi potuerunt, quamvis tam dignae sint, 
et tantopere aptae , quae summum ac splendidissimum 
perfectionis gradum affectent. 
Si quis rerum naturam, quae omnium macularum ex- 
pers, aeterna juventa praedita, miro desiderio et amore 
animos implet, ut nii aliud praeter ipsam pari ardore de- 
siderent et expetant, integro animo et flagranti studio am- 
plexus est, si, ubicunque eam aspicere licet, id tantum ni- 
titur, ut eam penitus animo combibat atque cum sua ipsius 
natura concrescere curet: non dubito fore ut is plane 
