PROOEMIUM. 
eere velit universi mundi competentiam, (id quod non 
licet cuiquam nisi, qui ipse eum creaverit), non poterit 
fieri, quin sub ipsius rei mole occumbens, mentem im- 
buat doctrinis fluctuantibus , quibus ex ipsa rerum na- 
tura naturam expellat. Verum probe perspexisse com- 
plures quasdam, quae in rerum natura occurrunt, for- 
mas, mentique impressisse, quemnam locum inter se 
obtineant variae earum species, quave ratione singulis 
singulae cohaereant in continua universi mundi serie : 
id, quamvis non illico contingat, ut in multis jam rebus 
versetur ea cognitio, magni jam momenti esse dicam ; ea 
enim est mundi, quem elegantissime Plinius eundem re- 
rum naturae opus et rerum ipsam naturam vocat, mirabi- 
lis structura, ut universus innumera partium, quarum 
unaquaeque ad ipsius imaginem est facta, contineatur 
copia, neque sit ulla pars quae non et ipsa mundi quan- 
dam speciem in fronte gerat, ac universae rerum naturae 
vultum, rei tamen ac tempori adcommodatum , prae se 
ferat, a maxima inde ad minimam, usque ad ipsos ato- 
mos. Cujus rei gnarus facilius assequeris, ut universae 
rerum naturae notionem mente capias. 
Haec si probe perpendas, non erit cur te non agnitu^ 
rum verear, quanta commoda nobis adferat, singulares 
res naturales suo quamque loco dispositas atque de- 
scriptas habere;, minus etiam timor erit, ne minuti 
momenti tale opus existimes : nil enim exiguum quo 
scientiae nostrae termini proferuntur, neque pusilla est 
res, qua magnae naturae cognitio vel ex parte tantum 
juvatur: 
,,Die Natur in ihren schdnen Fornien spricht Jiguplieh in 
uns, und die Auslegung ihrer Chiffernschrift ist uns ini moraliscken 
Qefiihle verliehen. Schon der hio f se Reiz in Farben und Tone* 
nimmt gleichsam eine Sprache an, die einen hdhern Sinn zu ent~ 
halten scheint und die Natur ndher zu uns ftihrt. 
Kant. 
