PROOEMIUM. 
Magni quid, est illud, quo libri nostri, ad naturae 
scientiam pertinentes, caeteris antecellunt : nempe quod 
nequit quidquam in iis reprehendi , nisi argumentis, 
quae, quum ex ipsa rerum natura sumantur, omni ideo 
dubio tum ipsa sint exemta , tum eximant rem , quam 
probare conantur, ac luce clarius ostendant vitia, quae 
vituperanda videntur» Omnia enim, quae in alma re- 
rum natura invenias , mira quadam atque integerrima 
fide sibi constant. Quare si indicaturus es de hujusmodi 
libris, num quid valeant an secus, haud juvabit sexcen- 
tos libros perlegisse atque adlegarc; neque unquam ar- 
gutissime concludendo atque colligendo cuiquam aperie- 
tur rerum natura, nec qualis sit apparebit, nisi ipsam 
penitus perquirat. Ipsissimam ejus indolem necesse est 
scrutetur, et suomet animo imbibat. 
Quae quidem naturae indoles cuilibet mortalium 
praecipua inest ipsi : neque tamen omnes sunt ejus in- 
telligendae studiosi ; quin multi inveniuntur, qui, quam- 
vis tali studio ducti , non suaptc sed aliorum ratione 
utantur in ea re eruenda. Quo fit, ut tot tibi occur- 
rant errores, qui sibi ipsi invicem repugnantes talem 
rei, quam tractant, inferant perturbationem, quae, uti 
orta est e naturae incuria, sic tolli nequeat, nisi ipsi 
naturae studiosam commodes aurem. 
Quicunque igitur fideliter conatur universam rerum 
naturam ejusque nexum contemplari (plane enim ratio- 
ne eam amplecti atque comprehendere, non capit hu- 
manae conjectura mentis ) ; imprimis scrutetur formas, 
quibus induta apparet,, harumque munera et eventus, 
quibus funguntur, quos procreant; ac haec quum inve- 
nerit, tum demum intelligere tentabit, quo tandem or- 
dine conveniant inter se ac respondeant sibi. Furore 
incitatus si quis id agat, ut jam inde ab initio introspi- 
