( «7 ) 
( plantam pumilam obtusifoliam , Aecidi® obsitam ) , ira his re® 
gionibus non raram , peculiarem adhuc statum observavi » ubi 
nempe flores in cornu acutum conicum, receptaculi M. Chamo- 
millae instar, elongantur, apiculo albido villoso, quod a punctura 
insecti cujusdam ortum ducere videtur. 
E. tristis MB. Suppl, inédit, ad praecedentem multum 
accedit , sed distinctissima : i ) habitu teneriore , 2 ) rubedine 
totius plantae , praesertim involucellorum, 3) foliis crassioribus, 
magis glaucis , 4 ) floribus minoribus , 5 ) petalis minus bicor- 
nibus ( hoc tamen variat ) , atropurpureis. Involucella saepe tri- 
angularia aequilatera , basi retusa , saepe vero quoque dilatata 
reniformia. Rami , si adsunt , prope radicem unus alterve , fio- 
lia setaceo - linearia gerens. Radii umbellae 3-5. — Petalorum 
figura valde variabilis: mox enim crassa, vix lunata, mox lu- 
nata cornubus crassiusculis , mox setaceis , longioribus brevia» 
ribusve. — Legi specimina pauca , submonstrosa , humilia, fo- 
liis involucrisque obovatis , umbella caulis longitudine , elonga- 
ta , involucellis normalibus , petalis crasse bicornibus. 
E. Gerar diana . Jacq. — Mullum quoque variat altitu- 
dine ei latitudine foliorum. 
Rosae harum regionum non minus intricatae ac innu- 
meris fere formis altera in alteram transeunt , ac in aliis re- 
gionibus solent, ita ut initio desperatus pene de harum deter- 
minatione , et nunc non aliter , quam pertimide , opus hoc ag- 
grediar. Quum forma tubi s. ventris calycim, germen vulgo sed 
perperam dicti , non satis determinata , nee satis constans pro 
distinctione specierum mihi sit visa , transtuli consilium ad pe- 
talorum colorem et albi'loras a reliquis , flore rubro conspi- 
cuis , separo. Inter priores , numero pauciores quidem » obser- 
vavi stirpem, i?, spinosissimae propinquam, sed verisimiliter 
