( 4 ) 
vooruit kan hebben : inderdaed, zoo verre het christendom bo- 
ven het heidendom staet, zoo verre staet het grondbeginsel der 
bedendaegscbe dichtkunst boven dat der oude dicbtkunst ver- 
beven. Bij ’t plastiscb-ideael sehoone der antieken, lieeft het 
christendom het zedelijk-ideael sehoone gevoegd, indervoege, dat 
de Poëzij, welke aen ’t hoofd aller beeldende kunsten stapt, het 
zinneîijk-nabootsende der kunst met het zielroerende en zielver- 
heffende der menschelijke natuer te zamen heeft gesmolten. Ook 
voor den dichter is , met den Christus , een nieuw licht en leven 
opgegaen, eene nieuwe wereld geboren. 
Men bedriege zich echter wegens onze bedoeîing niet. Wij zijn 
er verre van af, te beweeren, dat de groote dichters der oudheid 
niet meestal de dengd hebben voorgestaen en aenbevolen, en dat 
zij, onder den invîoed der aîgemeene zedeleer in dier persoonlijke 
uitboezeming, niet menigmael ter hoogte van ’t ideacl- sehoone 
zijn geklommen. O neen ! indien wij iets zoo verkeerds over die 
edele leermeesteren huns tijds en der îaetste nageslaehten konden 
denken, dan zoude ons , onder mcer anderen, Homerus geheel 
en al onbekend moeten zijn : wij zouden schijnen aen den prins 
der grieksche dichteren, aen den vader der poëzij en der weîspre- 
kendheid de lauwerkroon van het hoofd te wiîien rukken. Om 
znïk eene heiligschennis te bestacn, zouden ons vele, ni t dat oog- 
punt beschouwd , volschoone pïaetsen van Homerus moeten on- 
bekend zijn; noch de schilderachtige voorstelling der Gcbeden, 
Zens dochteren, noch ’t vaerwel van Hektor en Àndromache, noch 
de grijze Priamus aen de voeten des moordenaers van zijnen zoon, 
noch de getronwe Penelope zouden ons voor de oogen moeten 
zweven : onsterfelijke tafereelen, waer de edele hartstochten der 
menschheid, zoo als de ouderliefde en de hiiwelijkstrouw, met 
meesterlijke waerheidskracht worden afgeschilderd. En wij bc- 
liooren tôt degenen niet die wat een Hovatius en een Basilius 
de Groote tôt lof der Iîias en der Odyssea gezeid hebben, voor 
overdreven aenschouwen; maerstellen, met den eerste, den groo- 
ten dichter, als leermeester, boven vele wijsgeeren der oudheid, 
en herhalen gaerne met den tweede, de sprcuk : « AI de poëzij 
van Homerus is een lof der deugd. » Evenwel was hij de zanger 
