( 7 ) 
kunst oui zich beminnelijk te niaken, te verleiden en te genieten. 
Zeli’s onze zeldzame of lialfvergetene diehters van Ileemskerke en 
Westerband, die de Ars amandi nabootsten, weken van den 
hoofdzinne huns raodels niet af. 
Neen , het heidendom kende de zoo dichtcrlijke onstcrfclijk- 
lieid der liefde niet, en toen Propertius de schimme zijner 
Cynthia bezong, bleef liij nog een zinnelijk dichter h De evange- 
lielcer heefteerst aen de liefde, en dus aen devrouw, hare heilige 
waerde gegeven. Met dezelfde hand, waermede liet christendom 
de boeien der slaven, onder de romeinsche republiek, heeft ver- 
broken , zal liet eeninael , in ’t Oosten , de boeien der vrouwen 
verbreken — in ’t Oosten, dat zoo langstil stond, docb zich liedcn 
begint te bewegen. Ifet christendom is zelfs nog verder gegaen : 
het heeft aen de vrouw de ideale schoonheid van lichaem en ziele 
geleend, die de middeîeeuwen in de beeldtenis der heilige Moe- 
dermaegd afschaduwden. 
Onder de voortlcvende stammen van Europa is er een die, uit 
een zedelijk oogpunt aenschouwd , allenzins merkwaerdig voor- 
komt : hij is getrouw gebleven aen den aertsvaderlijken eerbied 
voor den huwlijksband , en aen de hiermede overeenstemmende , 
maetschappelijke en huisselijke deugden, en die stam is de onze. 
Van de Germanen voortgekomen , erkent men nog in dien stam 
de schoone hoedanigheden, waervan Tact lus het tafereel ophangt, 
als hij de kuische zedcn onzer heidensche voorvaderen afschildert. 
Eens dat Nederland de beminnelijke zedeleer des christendoms 
had omhelsd, moest zich hij de natie de grijze eerbied voor de 
vrouw nog versterken. Al vroeg had, zoo wel bij ons als elders, 
een niet ondichterlijk mysticism het Hooglied op de vereeniging 
van Christus met zijne bruid de heilige Kerk, toegepast : uit die 
toepassing zelve zoudcn er nieuwe zangen opwellen, waerin de 
liefde, op eene gants andere wijze dan bij de ouden begrepen , 
ook op eenen gants anderen toon bezongen werd. Er zouden ook 
bij ons christelijke zangcrs, en vooral zangeressen opstaen, die 
de diepte der spreuk : « Ik bemin , dus zai ik zijn » met het 
1 Lih. IV, El. 8. 
