toeschrijven , vermits de kuischheid, zeglhy, niet tôt de deugden 
belioorde, waer de middeleeuwen in uitmunteden h Niettemin 
heeft de dichter, gelyk dezelfde uitgever gctuigt, zich overal met 
kieschheid uitgedrukt : een lof, die in den grond wcinig afdoct, 
daer men dergelijke kunstverdienste zelfs aen den dartelen gentil 
Bernard niet kan ontzeggen. 
Dire Potter , de vroegere baljuw, heeft met Cals eenen voor- 
namen stand in den State gemeen : ook deze diclitte vooral toen 
hij zijn ambt bad nedergelegd; maeV de pensionnaris schreef voor 
aile rangen der maetschappij in ’t algemeen, en de verhalen zijner 
voornaemste diclitschepping De trouwring maken niet, als bij 
Dire Potier, de hoofdzaek maer het bijwcrk nit; immers îiet 
schijnt ons toe, dat er, bniten îiet onderwerp door beide dichters 
beliandeld, weinig of niets tnsschen lien gemeen is. 
Aen den brusselschen rederijker J an Van den Daele behoort 
de lof het eerst van allen, in Ncderland, een leerdicht over de 
huwelijksplichten geschreven te hebben. Dat werk, op het einde 
der veertiende eemv vervaerdigd, is getiteîd : De stove. De dichter 
verhaelt hoe twee vrouwen, in eene badplaets of stove gekomen , 
zich over haren ccht onderhouden : de eene is gelukkig, de 
andere niet. Deze nu ontvangt van hare vriendinne verscheidene 
wenken om met haren man in vrede te leven. De dichter stond, 
en niet te onrecht, gedurende zijn leven en nog lang daerna, bij 
vorst en volk in bijzondere achting. 
Nog hooger dan met Van den Daele liep Zuid- en Noord-Neder- 
landmet Houwaert , mede een rederijker van Brussel en de sclirij- 
ver van Pegasides Pleyn , waerin hij dat onuitputbare tlierna van 
liefde en huwelijk hernomen en op een breeder getouw gesteld , 
maer niet zeer gelukkig afgeweven heeft. Te midden der on- 
lusten der zestiende eeuw, was Houwaert een wakker liopman 
tegen Spanje : dat belette hem niet over de plichten der vrouw 
een lierdicht van zestien boeken, elk ettelijk honderd coupletten 
1 Der Minnen loep , Inleiding, bl. XXXIIÏ-XXXIV, waer die geleerde zegt : 
« Hoe wel mogelijk menigeen uit onze decente eeuw zich ergeren zal aen de 
» lael van Dire Polter, durf ik echter beweeren dat hij zich overal met de 
» uiterste kieschheid heeft uitgedrukt. » 
