Maer er bestaet een zwaerdere grief, cen werkelijker kunstgrief 
tegen Houwaert clan zijne omslaclitige , wansmakelijke geleerd- 
licid : de maegdelijkheid der Muzc ontbreekt aen den zanger 
der liefde en des huwelijks. Kiesch, noch kuiseîi zanger van het 
sehoone geslacht, is Iiij geen christelijk dichter, en heeft dus 
nooit of nirnmer den naem van volksdicliter verdiend. Die reelit- 
streeksche bescliuldiging, legen den zoogezegden Brabantschen 
Cats uitgebracht, is te gewichtig, dan dat wij liaer niet, door eene 
enkele plaets uit de Officien der vrouwen, zouden staven. Een 
der heerlijkste onderwerpen voor den huwelijkszanger is zeker 
dat plechtige oogenblik, waerop , na God tôt getuige huns c en- 
vi gcn zielenbands genomen te hebben , bruid en bruidegom het 
heiligdom der lmwelijkskamer binnentreden : zij zijn uit .de 
woelende bruiloft dan eindelijk aen zich zelven wedergegeven; de 
aerde en ’t aerdsche verdwijnt : eene hoogere wereld daegt ; een 
ander paradijs ontluikt voor hunne voeten, waerin zij lot den 
rang van scheppers onder God den Deere worden geroepcn. 
Oversluierd met die geheimzinnigheid, welke zich nagenoeg met 
ailes wat groot en vérheven is vermengelt, is dit plechtige oogen- 
blik, van zijnen aerd zelven, inderdaed hoogstdichterlijk. En hoe 
diep toch is Houwaert hier beneden zijn onderwerp gezonken! Hij 
daelt zeîf beneden de heidensche oudheid, onder anderen, be- 
neden het huwelijksgedicht, dat twaeîf maegden van Lacede- 
monie, al dansend, voor de « nieuw beschilderde » kamer der 
sehoone Heîena aentreffen, op het oogenblik dat haer echtgenoot 
die kamer nauweîijks heeft gesloten G 
De aenhaling uit den rederijker moge wat lang vallen, wij 
zien er ons toe gedwongen, opdat men hier met kennis van zake 
uitspraek doe, en overtuigd blijve hoe verre Houwaert , zoo ten 
opzichte van ware naïviteit of onschuld, als van ware poëzij, 
beneden den gemoedelijken dichter van Zorgvliet staet. De brus- 
selsche îiefdemeester spreekt in dezer wijze tôt de bruid : 
Als nu den vrolijken maeltijt voîbraclit is, 
Meught ghij naer den maeltijt dansen en reijen : 
* Id. XVIIÎ van Theocritu. s. 
