( 12 ) 
Ende als dan ghepasseert den middernacht is , 
Soo suit ghij u laten slapen leijen ; 
En voorts soo wil ick u , onder ons beijên, 
In u slaepcamer laten ghebeiren. 
Al laclit u een oogbe, laet d’ander wat schreijen; 
En wilt u met manieren veysen en weiren. 
Ick sou u noch een sake wel willen vercleiren , 
Die om reden in die penne moet blijven. 
Die plaets, nit liet huwelijk van die discrète jonckvrouwen , 
schijnt ons (men verschoone de woordspeling) niet zeer discreet, 
ja, zelfs îioogst onbescheiden. De nieuwe meester der Ârs 
amandi wil zelfs verder gaen : wij zien ons derhalve verplicht 
nog ecoigc regelen af te schrijven : 
Maer dat ick u wel sou willen uytlegghen, 
Daer soucît ghij ter avonturen gheiren an geven 
Uwen besten pant, mocht ickt u mondelingh segghen ; 
Want door mijnen raet soudt gij som al u leven 
Vrede hebben , daer gby meught zijn bekeven, 
Verstooten, veracht, geblameert en gehaeijt. 
Tis een cleijn sake , dat ghij meught hebben bedreven , 
Daer sommige vrouwen seer om werden versmaeijt, 
Al eest een sake dat de mans niet veel en schaeijt, 
Soo wert dit nochtans seer hooghelijk gheweghen. 
Wij souwen niet swijghen , maer ’t moet sijn ghesweghen. 
Wat raedselaelitige , duistere tael, wacrin echter waerîijk al te 
veel lichts schijnt te stekenî... Wat ongebondene ingetogcnheid !... 
En dit zou zedeleer heeten? 
Bij Cats ademt de afschildering derzelfde omstandigbeid ecne 
voorvaderîijke godsvnicht, eene maegdeîijke onschuld, die alleen 
genoegzaem is om liet liarte van dieu beslevader innig te doen 
kennen. Na de vriendinnen der bruid uitgenoodigd te hebben de 
kamer te ruimen, spoort de dichter den bruidegom aen , om 
« niet met een geylen mont, maer met een zedigh lier te » te 
spreken. Op dezc gepaste toespraek, antwoordt de bruid recht 
fraei, terwijî zij de iiefcle in verband brengt met godsdienst en 
onsterfelijkheid : ailes is hier zuiver en schoon, ailes is heilig. 
