( 18 ) 
stellen te maken; want de werklieden, die dergelijke kamers 
uitmaekten, waenden zich door de fabelvonden ten range der ge- 
leerden te verheffen , of zij wisten niet beter, door ’t voorbeeld 
dier klassiekers in een yalsch kunstspoor medegesîeept. 
Maer wat gebeurde er nu? Indien de kluchten der rederijkers 
al eens om hare grove zinnelijkheid door de hoogere of lagere 
burgerij toegejnigd vverden, de goden en godinnen eener vergane 
kunstwereld, lieten den geest van ’t onklassieke volk nog kou- 
der dan sommige half protestantsche Spelen van Zinne der zes- 
tiende eeuw : ten minste werd daerin de kerkleer niet onbemoeid 
gelaten, en dus de tîieoîogische volksdrift dier dagen gevleid. 
Hoe prachtig en praelziek dan ook de Landjuweelen dier gegalva- 
niseerde rijinkiinstgenootschappen mochten schitteren, de zede- 
îijke invloed der aloude rederijkeren was letterlijk dood. 
Op dit oogenblik dringt Cals, de natuerdichter, het sluiraerend 
België binnen : liij dringt er binnen, niet tegenstaende de strcng- 
ste plakkaten tegen de hollandsche boeken uitgevaerdigd. De voor- 
liefde, de vooringenomenbeid des vlaemschen publieks eerst met 
den zeeuwschen zinne- en minnedichter, en later met den hu- 
welijkszanger, dwong allen, jong en oud, die nog in dat land 
als verzenmakers op eenigen bijval doelden, den catsiaenschen 
trant aen te nemen : een trant in den grond te moeielijker ter 
echte kunstnabootsing, naer mate hij, oppervlakkig beschouwd, 
voor ongeletterden zelfs gemakkelijker seheen. De moraliseerende 
rederijkers hadden reeds, gedurende ruim twee eeuwen, allerlei 
kunstgrepen en breinafmartelingen voor loutere poëzij aen- 
schouwd : ook zij erkenden nu vrij aîgemeen, dat vader Cats zich 
als een nieuw wetgever op Parnas-top (zoo het toen en vrij later 
nog heette) door zijne zoetvloeiendheid en zedelijkheid hadweten 
te verheffen. En dit bekenden die rijmende gezellen niet aiîeen, 
maer zij allen die beîang steîden in volksonderwijs en volksbe- 
schaving. 
De eerste zegeprael des grooten nederlandschen volksdiehters 
was den gekunstelden rijmtrant voor de natuerpoëzij te doen ver- 
stommen : hij onttroonde het leger van goden en godinnen, waer 
de ultra-rhetorikaïe Houwaert, vervelender gedachtenis, zijne my- 
