( 20 ) 
Slechts eene enkele mael, bedriegen wij ons niet, heeft de 
dichter de namen der zinnekens, rhetorikaler wijze in een zijner 
dichtwerken gevloehten, namelijk in den Self-strijdt , ter plaetse 
waer hij Sapbira, die hier de weîlust vertegenwoordigt, doet, zeg- 
gen : 
Jeught heeft lot zijnen (?) dienst gekosen drie lakeijen. 
En wat yerder : 
Vreught heeft van haerder zijd, gelijke kamenieren, 
welke vervolgens aile zes opgenoemd worden. 
Ook viel de Dichter wel eens, op t spoor der rederijkeren , in 
t overvloedige herhalen des zeîfden woords : een gehrek dat 
zijne, anders zoo recht bevallige, Galalhea of Herdersklacht 
ontsiert. 
Men mag dus in wacrheid getuigen, dat Cats even vreemd hleef 
aen de koude verpersoonlijkingen van ahstracte wezens, daer 
de rederijkers zoo lioog mede liepen, als aen die ouderwetsche 
mythologische bcelden, die Boileau zelf nog aenwendde, en die 
in Vlaenderen onder de rijmeren vrij traeg en langzaem uitstier- 
ven. Zijn ingeboren afkeer voor ailes wat niet waer en eclit was, 
verwijderde hem van dat ergerlijk misbruik. Hij gevoelde innig, 
dat zich de natuerpoëzij toi het volk, de kunstpoëzij tôt de geleer- 
den, en de gekunstelde rijmkunst tôt de al of niet geleerde onwe- 
tendheid richtte. 
Zoo herstelde hij den eenvoudigen zuiveren toon, die vroeger 
in de dietsche volksliedekens ademde; zoo handhaefde hij de moe- 
dertael en îetterkunst in liare volksrechten , terwijl de poëzij , 
langer door geene zoutelooze spitsvindigheden onteerd, allengs 
in Vlaenderen den rang hernam, die zij onder de volksverede- 
îende eîementen van ouds bekleedde. 
Wel verre van tôt heidensche dichtbegrippen over te slaen , 
helde Cats veeîeer tôt het mysticke over, in zoo verre namelijk 
het bybelsch moet heeten : althans verzuimde hij niet, naer aen- 
leiding van het hoogelied Salomons, het Geestelick Houwelick te 
