( 28 ) 
Bij Cals , als leermeester des volks, gevoelt men overal een raan, 
die de menschen grondig kent, en die kennis ten nutte van allen 
wil aenwenden; bij den eenzijdigen Poiriers steekt niet zelden de 
theologische bescliouwer zijner eeuw door. Yoor Cals is de Bij- 
bel dikwijls de scheering en inslag zijns dichtens en schrijvens; 
Poirters spreidt zijne ascetieke en legcndarische geleerdheid ten 
toon. Cals leidt de jeugd ten îmwelijk op, als de grondsteen der 
maetschappij en des menschelijken geluks; Poiriers predikt, waer 
t pas geeft, het eenzame kloosterleven aen. Bij Cals staet het 
praktische op den voorgrond ; bij Poirters het bespiegelend mys- 
tieke, de godsvrucht , het geloof, de Rerk. Beide geleiden de 
bruid naer het outaer des Heeren; maer de hollandsche dichter 
doet zulks opdat zij zich met den man verbinde, die met haer 
de baen des gezelligen îevens zal bewandelen; de brabandsche 
dichter brengt de bruid daer henen, om ze aen den purperen 
bruidegom toe te wijden, die eene doornen kroon draegt, maer 
in de verte, aen de overzijdc des grafs, aen zijne getrouwe hart- 
vriendin het eeuwige rijk zijns Vaders toont. 
Poiriers heeft, onbetwistbaer, zijne eigenaerdige verdiensten : 
zijne werken zijn met rijm en onrijm doorzaeid, maer op eene 
andere wijze dan bij Cals , wiens proza als aenhangsel der poëzij 
zich voordoet. Ook de achtbare jesuiet was vruchtbaer, al rnoet 
zijne vruchtbaerheid , vooral wat de verzen betreft, voor Cals 
onderdoen. Van de dertien werken die Poiriers schreef, is zijn 
Masker van de wereld meest van allen voor de burgerij opgesteld, 
en meest bekend, zoo verre, dat het zcîfs in onzen tijde eenen 
zes-en-twintigsten druk heeft verworven. Doch deze druk is door 
den uitgever, ten opzichte van tael en versbouw, nog al vrij wat 
verbeterd; want onder de betrekking van taelkunde staet de gees- 
teîijke beneden zijn raodel. 
Andere geestelijken. Croon en 3f allants. — Schoon wij niets aen 
de kunstwaerde van Cats schranderen navolger willen onttrekken, 
zijn wij overtuigd dat de pater aen den volksvader de loef niet 
heeft afgestoken, of zelfs naest hem zou kunnen gesteld worden. 
De navolgcrs van beide dichters kunnen nog minder aenspraek 
op dieu eerepaîm maken. Welke dan ook de bevallige rijmver- 
