( 10 ) 
del van vlaamsche rijmstukken te bewerken, en knipte stoutweg 
de wieken af aan de zinnelijke Muze, aan de goddelijk scheppende 
Poëzij, en die wieken heeten, de eene liet gevoeî, de andere de 
verbeelding. De geleerde man, de vaderlandscîie schoolmeester 
des volks, schiep meer behagen in de boerden en favelen die 
lang bijval hadden gevonden, dan in de aîiegorisch dichterlijke 
vlucht van eenen Dante. 
De tijd was nog niet gekomen, ora de dichtkimst tôt les en 
leering des volks (dat zinnelijke grootc kind) aan te wenden, 
gelijk vader Cats dit îater begreep. De poëzij was wetenschap 
geworden , en had haren nacm voor dien van zcdeîeer en rede- 
neerkunst afgelegd, in afwachting dat deze in Konstvan Rheto- 
riken zou verkeeren. En nu was ze, buiten liet rijm en de maat, 
nagenoeg door niets meer van de gewoone proza der chronijken 
en legenden onderscheiden , terwijl zij slechts maar sebaars het 
b élan g dier chronijken en de vinding dier legenden bezat. 
In dien staet van verval, zag zij het tijdstip te gemoet, dat die 
zederijmen tôt mysteriespeîen en spelcn van zinne zouden over- 
gaan, in der wijze, dat ook de tooneelplanken tôt theologische 
volksoefeningen zouden ingericht worden. 
§ 2. — De nederlandsche Kamers in de vijftiende eeuw . 
De souvereiniteit der nederlandsche provincien was in de eerste 
helft der vijftiende eeuw tôt het burgondisch huis overgegaan. 
Die eenheid in ’t bestaan had , in andere omstandigheden , even 
voor de literarische macht als voor de politicke, gunstig kunnen 
zijn; maar de tijd was daartoe ongeschikt. De eeuw was lang 
voorbij waarin de dichter van den Reinaert zich onsterfelijk had 
gemaakt met eene der gebrekkige fransche branches der vossen- 
streken tôt een meesterlijk dichtverhaal oui te werken. De eigem 
aardig scheppende dichter was sedert ruim twee eeuwen ingesïa- 
pen bij de Vîamingen, en de tijd scheen nog verre af, waarop de 
drukpers den leek ter hoogte des klerks zou verheffen. 
In de stoffclijke wereld zag het er gunstiger uit : met het be~ 
