( Il ) 
gin der vijftiende eeuw lag de geest van binnenlandsehe be- 
roerten gedempt. De handel had een milde welvaartbron ont- 
sloten : Vlaanderen, vooral door Gent, Brugge en Ypere verte- 
genwoordigd , bleef zoo zeer aïs ooit te vorcn, eene wakkerc 
bondgenoote voor ’t nijverige Europa. Die welvaart had wel in- 
vloed op de volksbeschaving , maarde sehoolgeleerdheid bleef die 
volkswetenschap overheerschen en verdringen. 
De burgondische hertog Philips zou anders de rechte vorst zijn 
geweest, om aan de Rederijkkameren , gedeelteiijk tijdens zijn 
besluur tôt wettelijken stand gekomen, een hoogere levensvonk 
bij te zetten : trouwens, de politieker, die door aîlerlei middelen 
zijne raaeht wist uit te breiden, was praalziek, en joeg ’t vermaak 
na; bij beminde vooral die kennissen, welke zijne ijdelheid en 
zucht naar gcnot konden streeîen. De aanwakkering des Groot- 
hertogs van t Westen, beschermer dervlaamsehe schilderschool, 
ontbrak niet aan de vlaamsche poëzij en aan het vlaamsche too- 
neel; maar de literarische volkssmaak ontbrak volstrektelijk. De 
hertog volgde ten opziclite der kameristen het voetspoor zijns 
vaders, Jan zonder Vrees , die wel een fransch iiof bezat, maar ’t 
vlaamsch niet liet onderdrukken , en zonder moeite aan zijne 
onderdanen toestond dat men in de Nederlanden aile openbare 
zaken bij middel der landtaal zou behandeîen : ook had Philips 
de Goede dezclfde hoofdreden aïs zijn vader, om den kameris- 
ten genegen te zijn. Deze immers waren een ni tvloeisel van den 
geestelijken volkszin : ook stonden zij, als godsdienstige broedcr- 
schappen ingericht en bevoorreclit , onmiddelijk onder de hc- 
scherming der Kerk. Zij stichtten en vermaakten het volk zoo 
wel als de vorsten. En wat opperhoofd heeft geen helang den 
volkswil te vieren als het spelen en lijftocht vraagt? Het volk be- 
krachtigde dus een wijl den naam van den Goede , elien de burgon- 
dische hovelingen des ijdelen hertogs aan hunncn meester ge- 
schonken hadden , — den naam , dieu de chronijk aan Philips 
zou laten , maar dien hem de geschiedenis aïs eenen spotnaam 
zou bijvoegen. Die uitheemsche vleiers, die franschsprekende en 
franschdenkende hovelingen konden. noodwendig, slechts met 
weêrzin de bescherming aanschouwen , die hun meester aan de 
