( 13 ) 
gen, en meende dat le yinden in een midpuntbestuur, waaraan 
liij die kunstgenooten zou onderwerpen. 
Oui hun dit centralisatiestelsel smakclijk te maken, begon hij 
ecne bijzondere genegenheid voor lien aan dcn dag te leggen : 
hij trachtte niets anders dan de kamers « te weerdeghen ende te 
vermeerderen , ook in goeden State van politic te stellen. » Ten 
einde dit laatste doel te bereiken, wierp de politieker de oogen 
op zijnen kapellaan, Pieter Aelturs , als dcn man die hem daar- 
bij best kon vertegenwoordigen. Met tusschenkomst der plaatse- 
lijke besturen, beschreef deze geestelijke binnen Mechelen, tegen 
de maand mei, al de kamers « van der dietsclicn tonghen ; want 
de prins groot solaes, geneuchte, ende recreatie nam » in deze 
oefeningen. Vele kamers beantwoordden dieu oproep : men ba- 
tementeerde en refereinde ten lustigstc. Weldra richtte de aarts- 
hertog eene hoofdkamer op aïs eenc soort van leenhof , en steîde 
zijnen getrouwen kapellaan tôt harcn prins-souverein in. Deze 
kamerprins was gemachtigd, namens den vorst en zijne opvoî- 
gers, nieuwe rhetorijken op te richten, en de onde kamers te 
erkennen : de oude kamerblazoenen kregen dus eene heraldieke 
kamer. Doch de zaak ging zoo vlot niet bij de Vlamingen, een 
volk van gezond verstand en beraden aart. 
Die bemachtiging was eene reclus treeksehe miskenning des 
gezags van het stadsmagistraat, dat tôt dus verre over die, aïs 
kunstneeringen ingerichtc broederschappen , de politie had uit- 
geoefend. Hoe kon toch dergeîijke schijnbescherming en opge- 
drongene genegenheid in den smaak cens naïevcrigen stadsbe- 
stuurs of eener redcrijkerende poorterij vallcn? ’t ïs waar, de 
beroepene hoofdkamer was in ’t hart van Vlaanderen gesticht; 
maar in plaats van de , te Gent reeds eene halve eeuw wettelijk 
bestaande kamer van de Fonteyne daartoe te verhoogen, was 
die eer aan de nieuwe kamer Jezus metter bloemen toegebracht. 
Ook had 's lands geduchte heer besloten, dat er maar eenmaal 
s jaars eene * open scole » of algemeene bijeenkomst zou wczen , 
waarin elk rederijker mocht mededingen. Hij had daarbij ailes 
in eenen uitsluitend devoten zin verordend : bij die « open scole » 
was het tooneel, binnen der octave « der waardigen feesten van 
