( 20 ) 
Winoxbergen. Antwerpen bood de bijzonderbeid aan van een 
rijmstuk in te zenden, geschreven door Kerricx, den factor der 
Violieren ende Olijftak , alsmcde van Barbara Ogier. Deze was 
dochter van den kluchtschrijver en huisvrouw des gemelden fac- 
tors : zij zelve was prince van den Olijftak ende Violieren; haar 
gcrijmcl is louter bombast, doch enkele verzen zijn poëtisch ge- 
kleurd. Ook te Gent werd in 1708 de aîoude kamer der Fonteyne 
hersteld, terwijl men eerlang sellier in elke gemeente de kamers 
weder zag oprijzen. 
Men begon nu wat meer dan eertijds voor de oogcn der aan- 
schouweren te zorgcn : zoo wel in dorpen als in steden lcgde men 
er zicli op toe, om meer dan ooit kunstige baîetten tusschen de 
spelen en vlaamsche autos sacramenlales in te vlechten. Dit was 
cene soort van aanwinst: die nieuwigheid wisseîde zoo goed mo- 
gelijk het alexandrijnschc versgedreun dier stukken af, en ver- 
ving de lyrische clioorzangen, die in de hollandsclic treurspelcn 
der zeventiende eeuw voorkomen. De burgerliteratuur vervoîgde 
stil haren weg tôt aan Maria-Theresia , die de kunst en de ken- 
nis verhoogde, ja veredelde : immers stond die groote vrouw 
titels van pcrsoonlijken adeldom toe aan de leden der, onder hare 
bescherining, te Brussel ingestelde Akademie. Men mocht veel 
van de toekomst der nederlandscîie lelterkiinst verwachten : 
ongelukkig werd die hoop door gebrek van stanmationaliteit te 
leur gesteld. 
« Frankrijk îieeft bestendig het voorrcclit bezeten ons van 
acteurs , coiffeurs en cuisiniers te voorzicn, » zegt Willems er- 
gens. Het geldt hier alleen de eerste soort dier zoogezeide artislcn , 
namelijk de akteurs, herkomstig van een volk, bij welk ’t genot 
des schouwburgs eene behoefte, een drift is : dit voorrecht ten 
behoeve der Franschen drong, langs Brussel, vooral in Braband 
door. 
Onder Maria-Theresia werd namelijk in Belgie’s hoofdstad een 
tooncel opgericht, in de straat, nog heden rue des Comédiens 
genoemd. De bij val , dien het verkreeg zoo van wege het hof, aïs 
van wege hen die steeds bereed zijn ’t hof te volgen, was uitne- 
mend. Dit zette de beste rederijkers van Brussel aan, om naast de 
