( 29 ) 
vlaamseli en twee in ’t fransch gaf : zij werden meer door ’t volk 
dan door den adel bezoeht; eindelijkspeelde men daarin ’t vlaamseli 
alleen. Ilet franscli bcklom eerlang wcër den grooten scliouw- 
bnrg, om voortaan daar uitsluitend te heersclien. Fiston, opvolger 
van J/ees , stelde zijnen troep uit tooneelistcn en musikanten 
samen, dien liij mobiliseerde om, als Neyis , er mede naar de 
vlaamschc steden te trekken; doch liij ontmoette er denzelfden 
bijval niet als deze : te Mecliclen liad liij zelfs onaangenaamheden. 
Men zou er la Rosière de Salency opvoeren, een stuk waarin een 
maneschijn voorkomt. De roi, dien deze daarin speeldc, had de 
eer niet aan de Mechelaars te behagen : zij zagen er ccne antina- 
tionale zinspeling in, op een meermaals bezongen en zelfs ten 
tooneele gcvoerd onderwerp; het volk protesteerde lievig, en de 
onbedaclitzame bcstuurder kon voortaan van ’l magistraat gcen 
oorlof tôt spelen meer bekomen. Zoo was aan Neyts de amster- 
damsche schouwburgbrand en aan Fiston de mechelsclie toren- 
brand ten verderve b 
Verscheidene kamers dcr groote vîaamsclie steden begonnen 
nu wel niet stukken in ’t fransch , maar uit het fransch vertaald 
te spelen. Er was dringende nood tôt wezenïijke voortgang. Ge- 
lukkigiijk ieverde West-Ylaanderen, en zelfs fransch Vlaan- 
deren, om ’t vîaamsclie tooneel weêr op te beuren. Aan het oost- 
vlaandersche dorp Somerghem had wel de eer behoord, eerst van 
allen teeken van vaderlandsch kunstleven te hebben gegeven, 
doch het verliet nu dit goedc pad. De kamer aldaar had, in 1775, 
een’ tooneelkamp met een stuk van vlaamschen oorsprong ont- 
sloten, en vernieuwde dien in 1786 met een tooneelwerk uit het 
fransch. Poperinglie. Rousselaer, Meenen, Winoxberghen riepen 
beurtelings de andere tooneelmaatschappijen op, doch om ver- 
taalde stukken op te voeren. Fransch Vlaanderen beantwoordde 
veelal dien oproep : de oud-broeders van vlaamseli Vlaanderen 
keerden meer dan cens zegepralend naar huis ; maar de vlaam- 
sche dramaturgie was verîorcn. Ook de aloude gentsclie Fontci- 
nisten schreven mede het spelen van ’t meer beroemde dan 
1 Zie Populiers. 
