( 32 ) 
tôt deze achtticnde en negentiendc ccuw bclioorende, zijn éditer 
den heerc Blommaert, geschiedschrijver der onde gcntsche kamer, 
onbekend geblevcn. Wij deelen er bet ver vol g liier van mede, en 
des te liever, dat die maatschappij meer dan veertig jaren lang, 
immers van 1796 tôt 1812, ijverig werkte om vaderlandsche taal 
en rede te bandbaven tegen het ijzeren centralisatie-stelsel der 
Franscben, dat zij ook op de taal toepasten. 
Ilct voor prijs spelen van een zelfde stuk, door al de mede- 
dingende maatschappijen, bad zijn voor- en nadeel : bet verge- 
makkelijkte de taak der rechters bij ’t beoordeelen des gebecls 
van de uitvoering, en der kunstwaarde van elken speler; maar 
’t was weinig gunstig aan de bloote nieuwsgierigbeid en de jacbt 
naar nieuw vermaak der meeste aanschouweren. Dergelijke prijs— 
kampen bielden ecbter îang stand : de îaatste van dit slacb bad 
plaats te Kortrijk in 1805, en was, uit boofde der tooneelkunst 
van menigen strijder, merkwaardig. Men bad den Philoctetes van 
La Harpe uitgescbreven , een treurspel uit zeven persoonen be- 
staande, onder welke drie hoofdrollen. De gentsche Fonteinisten 
ondersebeidden zieb : de beroemde Watthêe triompheerde in de 
roi van Philoctetes , en de nog levende oud-kolonel en voornaam 
tooneelschrijver Frans van Geert, in de roi van Pyrrhus. Robyn 
vervulde ook wel eens de roi van Philoctetes , en wel te eigenaar- 
diger, dewyl bij mank ging. Deze man , die de hoofddichter van 
Vlaanderen werd, leidde den eersten grond ten tooneelonderwijze 
zijner dochter, Diana , welke eens de boofdaktrice van Vlaan- 
deren zou worden, terwijl zij gedurende eenigen tijd eene waarde 
mededingster vond in Clarana Hofman , verdienstelijke dochter 
cens verdiensteîijken vaders. 
Die zegepraal, te Kortrijk door Gent bebaald, werd raede 
luidrucbtig gevierd; bij bracht bet zijne toc om Gent, aïs vlaam- 
sclie stad, ten minste voor eenen tijd tegen den steeds verder 
grijpcnden invloed der fransebe overbeersebing te besebermen. 
Aangewakkerd door de bloem der gentsche burgerij , bad de 
Fonteine bet te dien tijde zoo verre gebracbt, dat de bestuurder 
des franscben schouwburgs verklaarde niet langer te kunnen 
spelen, indien bet tooneel dier kamer niet gesloten werd. Het 
