( 30 ) 
gere letterkringen, beurtelings fransche, belgischc, vlaamsche en 
liollandsche zangers. De koninklijke'maatsehappij vau fraeie kun- 
slcn en letteren te Gent, schreef eene cantate op Waterloo in 
beide talen nit. De dichter Lesbroussart , die vroeger in de prijs- 
kampen van Aelst de Belgen vol kunstsmaak had bezongen, be- 
zong thans îmnne gewrokene onderdrukking. Was in 1810 tegen 
zijne dichtpen die des rederijkers de Borchgrave te zwak bevon- 
den , thands zou Mevrouw Bilderdijks lied gerust met dat van 
Lesbroussart kunnen kampen. Zoo bekroondc mede de antwerp- 
sclie koninklijke maatschappij van letterkunde gezamenlijk een 
dithijramb op Rubens, door Nieslrasz, en een gedicht op de 
vereeniging van België met Holland door den franschen Charles 
Froment. Ook de jonge genootschappen Regai prudentia vires te 
Gent, en Concordia te Brussel, lioe Jatijnsch zij er anders uitza- 
gen, ijverden niet te min voor het nederlandsche. 
Het kon niet anders of de lettergenootschappen , koninklijk 
aangewakkerd , zouden eenen toenemenden invloed op de rede- 
rijkers uitgeoefend liebben; maar de omwenteling brak uit in 
België, en de ijverigste leden dïer genootschappen, meestal Hol- 
landers, vertrokken naar liunne vroegere verblijfplaats. Alleen 
de letterbond overlcefde aan die scheuring. 
En zoo werd voor de derde maal, ten gevoige van polilieke 
omstandigheden, de veelbelovende kunstontwikkeling der rede- 
rijkers afgebroken. Eerstens door de Spanjaards, vervolgens door 
de Franschen , en eindelijk door inwendige beroerten. Op die wijzc 
drongen de straîen der kunst, hron der geestbeschaving, die van 
onze grootere steden uitgingen, niet overal tôt de mindere plaat- 
sen door, vvaarin eenige kamers, ondanks haren ijver, verachterd 
bleven. 
De gezamenlijke invloed van kameristen en kunstgenootschap- 
pelijke leden heeft cchter vruchten nagelaten. Indien vlaamsch 
België heden diehters en schrijvers bezit, die eindelijk een va- 
derlandsch tooneel hebben trachten op te trekken, en in ver- 
scheidene lettervakken met eere binnen en buiten ’s lands ge- 
noemd worden, schrijve men*zulks goeddeels aan het kunstzaad 
toe, door die kunstvereenigingen uitgestrooid , en dat door den 
