( -iü ) 
rcikcn. Ook verre van zijn Holland, op don klassieken bodeni en 
onder den sclioonen liemel van Italie vergatliij Amsterdam enzijne 
oud-kamer niet. llij wilde de schakel des voortgangs, door Alva 
geweldigafgebroken, lierstellen ;bij wilde de kamers, door Spanjes 
ijzeren voet verpîetterd, thans als brandpunt van literarische en 
raaatscliappelijke besehaving , booger opvoeren. De pooging door 
zulk ecn aanzienlijk man aangewend, verdient wel dat wij liaar 
nauwkeurig nagaan. De jonge dichter, nog in den vreemde, be- 
sioot zijnen landgenooten eene lesse van goeden smaak te geven. 
met him in zijn dichtwerk een poètiseh voorbeeld aan te bieden. 
Yoorbeclden trekken. Zijn brief , aan de oud-kamer van Amster- 
dam geschreven, is van den jare 1607 of 1608 : ’t is wel maar 
eene losse schets; maar die îosse schets is ’t krachtige werk cens 
jongen kunstenaars, bestemd om de meester der rederijkers, en 
ja de meester van Vondel zelven te worden. Bedriegcn wij ons, 
of straalt niet reeds de bezieling van ’t kunstmatig klassieke in 
dieu brief door? Clans t niet de er in voorkomende prosopopeia , 
zoo men ’tliiet, al de rhetorikale aîlegoriën doof en dood? Is de 
beschrijving van het verpersoonlijkt Italie niet schiîderachtig 
seboon? Wiewederstaat den lust, die weer te geven , en die blocm , 
te midden onzer lieide , te bewonderen ? 
Terwijl wij, heel verbaest, zicli sehielijk gaet vertoogen 
Een vrouw, gewijnbrauwt zwart, en zwart, als git, van oogen, 
Van lip en kaecken roodt, haer schoone vleehten blond t, 
’t Welrieekend liayr getôeijt met een uytheemsclie vondt, 
IJytheemsch van maeckzel ’t kleedt; van vormen was ’t versclievden. 
Heel zagh men liais , noch borst, dan eensdeels aile beyden. 
Het wezen groot en prats , niet lichter dan ’t betaemt : 
Zij zagh wat dartel, maer zij was niet onbeschaemt, enz. 
Die zendbrief, een waar meesterstuk voor dieu tijd, en Ita- 
liens zangerigen bodems alïenzins waardig, is ongetwijfeld aan 
de kamer ten uiterste welkom geweest, aan dat « konstrijk broe- 
dertal » , gelijk ze de uiterst zedige dichter noemt, terwijl liij niet 
wect, 
01“ hij ze meesters of zijn broeders noemen zaî. 
