( 41 ) 
Want, zegt liij in ’l flamverc slot des werks , 
Men vindt tôt Amsterdam, die met zijn boog gedicht 
De duistre weg tôt lof en ware deught verlicht, 
En Koster, Vondelen, Breeroo en Yictoryn 
Die poëzij is de schoonste luilde tôt dieu tijd toc aan de rede- 
rijkers toegebracht. Zij bewoog,een paar eetiwcn later, een ander 
Amsterdammer te zingen, îioe eenmaal Hooft in een lauwer- 
boseli, aan Florence palende, was verdwaald, terwijl de maan op 
den zilveren Arnovloed wemelde; en hoe de jongeling aldaar, op 
bevel van eenen hcmeîgeest, een’ lauwertak afplukte , ont dien 
den wachtenden vaderlande over te brengen 
Van dien heiîigen tak niocht K osier , en vooral Bredero , een 
blaadjen bekomen, terwijl Vondel er zieh eenen krans van vîoclit, 
welks frischlieid zelfs dien van zijnen meester Hooft verdoofde! 
Ifoc verre toch staat Bredero, als dichter, vooral als diclitstijlist, 
beneden deze! Moet men er een ander faewijs van aanhalen dan 
den ellendigen rijmbrief, dien de populaire kluchtschrijver aan 
dezelfde kamer in 1615 toestnurde, ont ze tôt eendracht te ver- 
manen ? 
De klassiek gestemde Hooft heeft zieli éditer, waarschijnlijk al 
vroeg, van de ook in Amsterdam niet altijd eensgezinde kame- 
risten , afgezonderd. îîet was sints die afzondering, deels aan eenige 
taaloefening gewijd, dat bij den toon des treurspels tôt eene nog 
bykans onbekende verhevenheid voerde, en hctzelve met lyrisebc 
zangen doorvloeht die men nog bewondert. Ik weet niet of Von- 
dels Pcischa van 4 G 12 eerder dan Hoofts Geeraart van Velzen 
is geschreven, een werk, dat, regelmatig schooner dan Vondels 
dramatiseh procfstuk, een jaar later dan lict, deze versebeen. 
Hooft was inderdaad de klassicker, de man van srnaak, de géniale 
zanger, die den rhetorikalen vorm en trant afbrak, terwijl, na 
hem, Vondel die kunstafwijkingen te gronde slcchtte. Blet dien 
vervolgens kunstziek geworden zanger, die zoo lang en zoo 
veel vcrschcidens sclireef en uitboezemde, eindigde in Holland 
1 Helmers, De lof van Amsterdam in de Nagetatene Gedichten, bl. 61 
en 63. 
