( 46 ) 
ters der zcven liberale kunsten (zoo racn ze heette) in zijne 
Tweespraak van de nederduitsche lettcrkunde. Van die lioogte 
beschouwd, was de kunst van rhetoriken , met den woorde 
versterkt, een bestendige wapenkreet tegen aile îioegenaamde 
verdmkking : te dikwijîs echter miskende zi j hare zending van 
volksbeschaving, als zij de zalige liefdeleen voor bet twisten over 
de kerkleer vergat. 
2. De twee stijlvormen, waar wij hier de aandacht op wilien 
vestigen, is eerst bet gebruik des doorslaanden regels in elke 
strophe, of acbter elke tirade. Quintiliaen legt reeds dit middel 
aan den vioeienden latijnscben diebter der Gedaanteverwisselin- 
gen toe. Maerlant was er in zijncn Wapene Martijn niet vreemd 
aan, en Vanden Dale is er aan getrouw in de S love : de fransche 
rederijker had dit kunstmiddeltjen in eere gebracht. 
De tweede rhetorikale stijlvorm is de onhandige lierbaling cens 
woords, vooral in den beginne cens versregels. Men vindt er een 
voorbeeld van in bet rhetorikale werk Florentin de gelrouwe. 
II et ondste voorbeeld van dergelijke woordherhaling in een ge- 
dicht, hebben wij in den Theophilus ontmoet, een werk uit de 
veertiende eeuw, dat echter uit geene rederijkers banden is gc- 
komen : men vindt aldaar van v. 526-540 bet woord kwade 
tonghen niet mmder dan acbttien malen berbaaîd. 
5. llet kon niet anders of de berlevende Inst voor ’t kîassieke 
moest ook, buiten de veldwinnende mythologie, op de rederijkers 
invloed nitoefenen : onder deze waren enkele geîeerdc mannen, 
en die besloten de band aan de vertaling van grieksche en room- 
sebe scbrijvers te slaan. Doch ook deze verkeerden in bet rhetori- 
kaîc wanbegrip, dat allé poëtische seboonbeid in den vorm lag 
opgesloten. 
Cornelis van Ghistele beproefde, de eerste van allen, in 1560, 
ëene nabootsing der Enëis; zijn werk was deels geparadiëerd, en 
hij llet niet na, even aïs Van Dale in zijne Slove , elke strophe 
met ecnen doorslaanden regel te sluiten, die ecne zedelcs of ecnc 
spreuk bebelsde. Ook in zijne navolgingen van îatijnscbe dieb- 
teren gaat de oorspronkelijke geest derzelve gebeel en al verloren. 
Karel van Mander weërspiegelde in de onde maat den epischen 
