( si ) 
lieeft plaats gehad. Indien men dan liet verlies der gemelde vor- 
men, en de daaruit veelal ontstane inkrimping ter zijde stelt, zal 
men zien , dat het vrij ongegrond is wat men van de eigenlijk ge- 
zegdc verbastering onzer taal in die tijden vertelt. Men zal tevens 
inzien, dat waar er eenige taal-achteruitgang bestaat, deze op nit- 
zonderingen neêrkomt, en op enkele onnoozele rcderijkers-be- 
grippen , den franschen ontleend gclijk de bastertwoorden ; maar 
dat die geenzins op cen aîgemeen gebruik is gegrond J . 
Te redit acbtte dan Huydekoper , dat het eigenlijke taalverloop 
eerst met 1566 inviel, toen de arme rederijkers in den grond 
geboord werden, dat alsdan de bastaardij vcîd won , en taalvorm- 
kcurigbeid mecr en meer voet verloor. 
Deze e cb ter hield veel langer stand in de proza dan in de 
verzen. ïoen de navolging der franscbe kunstvormen de rederij- 
kers in een valsch spoor meêsleepte, verîeidde de fransehe vers- 
bouw enkele rederijkers der zestiende eeuw en de diciitcrs der 
zeventiende. Die getelde syllabenmaat verdrong de gewogene syl- 
labenmaat, en met haar veîe voorname taaîvormen, welkc in de 
nieiiwe maat ni et op te nemen waren, en nog îieden cen onver- 
jaarbaar protest tegen dien in den grond anti-nationalen vers- 
bouw opleveren. 
De beoefening der schriften van de rederijkeren lieeft buiten 
dit, meer dan eene belangrijkc taalzijde. Men vindt in dezelve 
eene milde bron van die eigenaardige voîkspraak, die rijk is in 
wendingen, spreuken en spreekwoorden. Sommige rederijkers, 
die zich op’t schetsen van het volksleven liebben toegelegd,liebben 
deswege eene bijzondere waarde , en zelfs voor den arcbeologi- 
sclien taalminnaar eene groote aantrekkelijkbeid. Tromvens die 
werken dienen tôt opheldcring van vele woorden , die nog in onze 
dagen, meest onder het vlaamsche volk, voortleven of evenwel 
niet geheel verouderd zijn. 
Huydekoper heeft nit die veelzijdige rhctorikale nalatenschap 
dikwerf partij getrokken. Die geleerde man was er verre van af, 
de werken der rederijkeren, als taal bron , te minachten. Hij ge- 
1 Zie prof. Visseher , Bekn. Gesch. derNed. Litt., U dit., bl 281. 
