kastcrs, zongen de hollandsche rederijkers in den aanvang der 
zeventiende eeuw. 
De onde kamer van Amsterdam levert vertegenwoordigers op 
van het ernstige, even als van het losselied, met name Spieghel, 
Coornhert en Bredero. 
Ecn paar stukjens, uit Spieghels pen gevloeid in 1600 en 1601, 
zijn eer merkwaardig wegens den verdraagzamen christengeest 
die er in doorstraalt, dan wegens hunne kunst. 
Onder de liedjens van Coornhert , doet het liedeken Huwelijk 
zich onderscheiden door zekere vloeiendheid die aan de verzen 
diens wijsgeerigcn schrijvers veelal vreemd is. De zangwijze des 
Jieds waarop hij dichtte, îieeft die vloeiendheid zeker bevordert. 
Gij, vrijers, die op ’t vrijen gaet, 
1k wil u trouwen leeren : 
Volgt boven lust den vrienden raet , 
Uw voorspoet zal vermeeren , enz 1 . 
De eenige hollandsche rhetorist, die als liedzanger recht geestige 
oorspronkelijkheid aan den dag legde, is Bredero. Verscheidene 
zijner liederen zijn opzettelijk voor kamers geschreven. De oor- 
spronkelijkheid, of wil men de volkmatige eigenaardigheid des 
mans,als tooneeldichter, is overbekend 2 . Ook op het lied wilde hij 
zijne zienswijze omirent de kunst toepassen. In den grond was 
zijn stelsel der nahootsing niet onjuist; zijn daaruitvoortvloeiende 
regel : « het zijn de beste sehilders die het leven naast komen » is 
niet af te keuren : alleen ’t misbruik of de scheve toepassing diens 
stelsels is te wraken. Niets is natuurlijker dan de boeren , vvier om- 
gang zeer in den smaak des dichters viel, zôô weêr te geven gelijk 
zij handelen en sprekcn; maar het past tevens eene gelukkige keus 
te doen uit de door lien gebruikte woorden en de hun eigenc taal- 
wendingen : want diehting is geene hloote nahootsing, maar 
! Zie Van Vloten, Nederlandsch Liedboek, fs Gravenhage, 1850, dl. I, 
bl. 111. 
2 De prijsverhandeling van J. Ten Brinck op dit onderwerp, dezer dagen 
te Utrecht verschenen, is een hoogst merkwaardig boek , waarover men zie 
Alberdingh Thijm, Dietsehe Warande. Amsterdam, 1859, dl. IV. 
