( 04 ) 
De cardinael , mijn wijf, en wouts niet verminderen 
Want si screef de bullen, die men alomme droecb. 
Tvolc, dat wetende, bracht mi ghelt genoech. 
ïwas al : « Ontbint mi desen bant verwaten! » 
Deen vercocht sijn socb, dander peert en ploech , 
Enbrachten mi tgelttliuys met groten vaten. 
Tvolck liep te Romen achter straten, 
So dick als mieren doen , met groten hopen ; 
Triep al : « Tsa, tsa, neemt veertich ducaten, 
» Ende wilt mi desen bant ontcnopen , 
» Opdat ick weder mag ongebonden lopen. -> 
Mi docht, dat ic sprac die daer uut getogen « was. 
En ’s morgens vandic dat al ghelogen » was. 
Daer quam so veel volex, docht mi, tontbindene , 
Dat geen van ons allen moeht hebben gemack ; 
Om dat mens noit meer en plach te vindene , 
So wout al ontbonden sijn, wie yet gebrack. 
Deen wijf riep : « Ontbint mi van desen droncken sac 
Dander : « Och, mi van desen tuysschere verlostl » 
En die een wijf ha, die qualick sprac, 
Riep : « Here, ontbint mi, eer tgelt vermost. « 
Mer aerdige vrouwkens, vol weelde gedost, 
Die met ouden rochleers waren bedwongen , 
Spraken : « Al ist dattet hondert cronen cost, 
« Ontbint ons, ende geeft elcken eenen jonghen. » 
Wast creupel of blint, tquam al bi gesprongen 
Om tontbinden tsijne, wat oytbedrogen « was. 
» En ’s morgens vandic dat al ghelogen » was. 
Prince, ick ontbandt al dat ghelt gaf, 
Dies sinte Peeter gestoort uten hemel clam : 
Want lii een ander pans met hem broclite, 
Die mi doen aile mijnen protel [broedel] nam. 
Dit siende was ic op hem so gram , 
Dat icken metten vuysten op sijn snotgat liep. 
En met dien dat mijn vuyst ghewrongen quam , 
Sloech ic mijn wijf so, die bi mi sliep 
Dat si bina al baer ghebueren riep. 
Van groter vervaertheit dat ick er af ontspranc. 
Dwijf creet , en maecte so groten gepijp , 
Ja , dat ick er bey mijn handen om wranek , 
