( 7 y ) 
Als wij dit nagaan . , zijn wij minder verwonderd te zien, dat in 
het vlaamsche mysterie op de Passie onzes Heeren, onder den 
titel Adonaï, de zinnekens nog handelen en wandelen op het 
tooneel gedurende de laatste helft der vorige eeuw ] . 
Dit stuk heeft zijne bijzonderc vvaarde; het verklaart ons, hoc 
men destijds, waarschijnlijk volgens overgeîeverde hegrippen , de 
beduidenis der zinnekens op het tooneel trachtte aanscliouwelijk 
te maken, en dns, vooral den buitenlieden , deed verstaan wie 
eigenlijk die sp cl en de metaphysieke wezens waren. De persona- 
giën van het stuk , buiten de slomrne, zijn de hoofdpersoon 
Adonaï of de Heiland, en Maria; voorts bel- en hemelgeesten en 
verschillende deugden. De schrijver treedt daarin, zoo wat Home- 
risch, in aile wenschelijke hijzonderheden. Zie hier een uittreksel 
des konventionelen kostuims van eenige deugden : « De Bermher- 
» tigheid, de Wijsheid en den Vrede moeten in ’t wit gekleed 
» zijn, omzet met roode linten, als herderinnen. Sij moeten elk 
» boven aan, eenen hlauwen en witgeschilderden stok hebben , 
» die (haer) verre boven ’t hoofd komt, en een drijhoekig bla- 
» soen, ’t geen (van) binnen blouw is, en aan de kanten afgezet 
» met gond papier. Boven in ’t midden kan men ook schilderen 
» en, onder dezelve, met goude letters uitdrukken den naem 
» van elke partije : sij moeten aile vijf, acbter aen het hoofd, vast 
» gemaekt hebben eene groote gouden ster. » De wijze, waarop 
het menschelijk geslacht werd verzinnelijkt , zweemt vrij naar 
César Bepaes voorstellingen : « Het moct een vleescb -coleuren 
» lijfken hebben, aen het lichaem aengeperst, met eene zwarte 
» broek, en toge met doodshoofden , gemaekt van kloek wit 
» papier, en rondom benaeyt; bij moet hebben een serpent, 
» langs de beenen verdraeyt, en het hoofd van hetzelve moet 
» aen het herte, met haek en oog, vastgemaekt worden. II ij 
» moet aen de handen geboeyt, zonder koussens of schoenen, 
» en bloothoofds zijn. » 
Debeide zinnekens, in Cas tel ey ns Pyramus en Thisbe , noemen 
zich zelven zonder omslag, en gaan bicrin te werk als de per- 
sonagiën van Plautus in eenige zijner prologen. 
1 Het stuk verscheen te Gent, bij Lemaire, 1774. 
