( 93 ) 
volk betrof, sclieen de iijd daartoe gunstig; want liet vlaamsch 
tooneel was lie t eenige vak der volksliteratuur gebleven, dat nog 
eenige oorspronkelijkheid had behouden. liet ontwerp van een 
bestendig rederijkerstooneel kwam eerst den Brusselaer Willem 
Van der Borcht , vooral bekend door zijnen Spieghel der eyghen 
hennis van 1643, in de gedachte. Wat Coster , met een wcldadig 
docl, in Amsterdam tôt stand had gcbracht, dat wiide de Vlaming 
ook, ten voordeele der arme vondeiingen, in zijne moederstad vol- 
trekken : hij wiide, dat heide hoofdsteden van Zuid-en Noordne- 
derland rondom hun blazoen eenen edelen tooneelkrans zouden 
dragen. Hij zelf schreef, om de zaak beter te doen gelnkken, een 
koortsig treurspel, vooral rijk aan moorderij. De Coudé en C. De 
Griek stonden zijne plannen met romantieke, minder bloedige 
mysterien en treurspelen bij : doch om te gelnkken , kwam Van 
der Borcht te vroeg; en in plaats van welverdiende ondersteuning, 
vond de dichter enkel liateiijke tegenkanting. Na een kort be- 
staan, ging die weldadige stiebting te niet. Had zij zich kimnen 
vestigen, zij zoude vast eenen gelukkigen invloed op de bclgiscbc 
dramaturgie uitgeoefend liebben, daar zij in het ernstige vak 
minder dan de Amsterdamsche hoofdschrijvers voor liet klassieke 
genegen was. Niet tegenstaande die teleurstelling binnen Brussel, 
gaf Antwerpen deswege den moed niet op : het magistraat dier 
stad had zich ten allen tijdc bijzonder mild getoond ter onder- 
steuning der openbare kampstrijden van de zestiende eeuw, en 
had te dien opzichte Amsterdam op zijde gestreefd. Nu ook wiide 
het den vlaamschen schouwburg bijstaan : de eerste vertooning 
des treurspcls Nero, door W. Van Nieuwelandl , hoofdman der 
Violieren, werd op stads kosten gegeven; maar deze vestigde eer- 
lang binnen Amsterdam zijn verblijf, en liet tooneel miste den 
den hoogeren bijstand zijner romantieke penne. Zoo verdween 
daar insgelijks voor eenigen tijd de gouden droom op een besten- 
digen schouwburg. 
Doch in 1665 besloten de Violieren en de Olijftak voortaan op 
een zelfde tooneel te spelen, welke kamers tôt dus verre, eerst 
voor niet, latcr voor geld, elk op hunnen eigenen schouwburg 
vertooningen hadden gegeven. De stad schonk hun nu niet enke- 
