( 99 ) 
aan t murmeicn eener bruidharp, deelen wij eenige verzen mode 
van liet onuitgegeven spel der Vil bliscap onser Vrouwen. Maria 
ziet Joannes en Petrus weêr (v. 817) : 
Ach , sidi daer, 
Gods uutvercoren vrienden ghemeene ? 
Sijt willecome, in deugden reene. 
Mijii herte verlicht my redit van dieu, 
Dat ic u mach te samen sien 
Vergadert in deugden, ende in minnen. 
Hoc mochlic meerder vreucht ghewinnen, 
Van daer my therte is doorvloglien? 
Hoe salie il bewisen moghen 
Der groter gunst , dat ic nauwe en can 
Ghespreken , dat ic u anscouwe 
Voer mijn ynde ! 
Wij houden Van Ballaer voor den prins der factoren zijner 
eeuw, en eenen der voornaamste nederlandsche dichteren der- 
zelve. 
3. Anthonis de Hoovere, die te Brngge tusschen 1466 en 1 482 
bioeide. Als zijn geest zicli op geene rhetoricale benzelingen 
afmartelde, gebruikte hij eene vrij zuivere taal. Zijn Doodendans, 
of zoo hij ’t heet van der Mollen, is niet zeer gelukkig. Iïet somber 
fantastickc, dat er in dion dans ligt, krimpt bij den rederijker 
tôt een allcdaagscli denkbeeld in. De dood namelijk is uitgezonden 
om groot en klein naar Mollengys (molenkerkcr?) te ontbieden; 
de optelüng der staten , die zieb aan dit bevel niet kunnen ont- 
trekken , volgt daarna. 
Hij ging van ’t ernstige tôt liet luimige over, van ’t wijze tôt 
liet amoureuse. Zijn stukjen Sotte amoureusheyt is,wat den smaak 
betreft, ailes behaïven anacreontisch; maar er steekt iets verleidends 
en dus zielinnemcnds in ’t vloeiende losse van dit liefde-stukjen. 
Dat aanvallige ligt hier in de vrije maat, die omirent eene eeuw 
later door den franschen , te kwader ure nagebootsten versbouw 
werd onttroond. 
De Boovere wist ten minste zijnc liedekens zekeren kunst- 
zwier bij te zetten, dicn Kops niet kende, toen hij hem dood- 
verwde. 
