( 105 ) 
Men lieeft de prosodie reeds in ecn paar schriften nagegaan: 
wij bepalen ons hier tôt de aanmerking dat hij in zijnc regelen 
over ’t rijm eene buitengewoone gestrengheid wil handhaven. 
Wat de voorschriften over de verscbillende vormen van gedich- 
ten betreft, mag men die in twee klassen verdeelen; namelijk 
de eerstc, die geschiktis om ons nog heden eenig kunstbelang in 
te boezemen ( Balade , Referein, Rondeel, en ja ’t KetendichtJ ; 
de tweede, die men onder de ter dege doode liefhebberijen diens 
tijds mag stellen (Rétrogradai , J aar schriften) l . 
Buiten zijne versmaat die hij, schoon weinig regelmatig, nog 
uit slagen en zinkingen samenstelde, zi j n nagenoeg al zijne regels 
van de Franschen overgenomcn : zij vloeiden dus uit eene anti- 
germaansche, anti-nederduitsche bronne voort, en konden niet 
anders dan het kunstbederf krachtdadig bevorderen. 
Doch er is ecn punt, waarin de audenaardsche factor sterk van 
een valsch anti-dichterlijk begrip der Maerlantsche school ver- 
scheelde. Naar Maerlants laatste kunst-theorie stond die leer- 
meester des volks den sehrijver alleen de strengste waarheid toe, 
in ailes wat over geestelijke en wereldlijke geschiedenis loopt. De 
audenaardsche factor daarentegen aanzag de inventie als een 
noodzakelijk dicht-element (str. 101). Het Maerlantsche stelsel 
was voor de kunst noodiottig. Het bracht, na Reinaerls en 
Arthur 8 boerden ? de taalzuivere, doch koude rijmen van ’t kler- 
kenkorps voort, stelsel dat, op zijne heurt, door de in vorm en 
stof, in taal en maat gekunstelde rijmen, van het rederijkersgild 
verdrongen werd. 
Het gevoelen van Casteleyn omtrent het wezenlijke bestanddecl 
der poëzij was in hem te verdienstelijker, dat die factor een klerk, 
een geleerde, immers een priester was : ook ontbrak het hem aan 
belezenheid, inventie, nocli verbeelding, maar wel aan smaak 
en gevoel. Hierin was hij de geletterde prototype van den mcde- 
rlietorikalen Houwaert, en leverde, ongelukkig genoeg, het bewijs 
op, dat hij de klassieke dichters der oudheid, vooral Horatius, 
i Casteleyn gewaagt nergens van ’t Sonnet , dat I<ort na de eerste helft der 
zesl.iende eeuw bij ons is ingèvoerd. 
