( 407 ) 
meester en factor der Violieren is de vertegenwoordiger der 
vlaamsche klucht in de zestiende eeuw. Even als Bredero, zijn 
model, is hij zeer verscliillend beoordeeld geweest. Dit bewijst 
dat hij niet zonder verdiensten is , maar dat de waardeering dier 
verdiensten verschilt volgens het standpunt, door den beoordee- 
laar genomen. 
Van Ertborn wil , dat « het moeielijker is zich iets slechters , 
» en dikwyis iets ombetamelijkers te verbeelden dan zijne tooneel- 
» stukkcn ; » en staaft zulks door een uittreksel nit het blyspel 
op de Onkaisscheyd : Avant de schoolmeester , tijdgenoot van 
Vondel en Molière , heeft het zich tôt plicht gerekend, de zeven 
hoofdzonden, een voor een, te dramalizeeren. Ook heeft hij er 
hitter weinig om gegeven, (even als Plantas , Bredero en zoo vele 
anderen) de ontucht op het tooneel te brengen, en niet enkel na- 
tuurlijk maar naakt te schilderen. 
Willems 1 erkent dat Ogier zijne stukken al te zeer met platten 
en vuilen straatpraat overlaadde; maar hij voegt er hij dat hij op 
vele plaatsen recht geestig en boertig is. 
Die blaam en lof schijnen 011 s gegrond, terwijl dezelfde beoor- 
deeling op onze heste onde kluiten en kluchten toepasselijk is. 
Zijn stuk op de Hoeveerdigheyt , in 1G44 gespeeld, is zonder 
samenhang en, wat erger is, hij ’t afschetsen dier hoofdzonde, die 
hij door een trotschen, verwaanden jonker wil voorstellen, brengt 
hij geen ’t minste nut voor den aanschouAver teAvege. îlet hapert 
Ogier aan smaak en oordeel ; de laagheid zijner typen en voorstel- 
lingen wekt dikwijls afkeer; maar hij mist noch aa aarnemings- 
geest, noch onderhoudende levendigheid, en is rijk in spreek- 
Avijzen en spreekAVOorden. Molière daarentegen vereerde kunst 
en geest, gaf de natuur nu met kracht, dan met aardigheid, allijd 
met getrouAvheid weêr. 
17. Ogiers dochter Barbara , die tôt prins der Violieren werd 
yerheven, rijmde gekuischter dan haar vader, docli schreef bijwij- 
len zoo hombastisch als Zwanenberg , die haar eenen winderigen 
lijkzang toewijdde. 
^ Yerh. over de ned. Letterk., II cil., bl. 131 , 
