( H4 ) 
licid, en vonden dat de dichter was maximus ingenio , cirte ra- 
dis , groot van geest en ruw van kunst. Men kan er recht geestige 
en zwicrige dichtregelen in aantreffen; raaar slechts in den grond 
enkelc poëtische plaatsen uitzoeken. Bij voorbeeld zijne beschrij- 
ving der ontluikende lente, die het boek Thalia opent. De stroef- 
heid zijner verzen ontstond deels uit hunnen misselijken bouw, 
deels uit verkeerd geplaatste woorden of uit het misbruik dat bij 
van de koppelwoorden raaakte. Hij zelf beroemde zicli dat « bij 
onze grondwoordelijke taal doonvroette (I e z. v. 107-108). » Bil- 
derdijk , die van de koppelwoorden gants niet afkeerig was, beban- 
deît Spiegbel, dieu bij omwerkte, wegens dit taaldoorwroetcn , 
vrij bard. 
Ook zijne zucht om, op het spoor der ouden en bijzonder van 
Persins, veel zins in weinige woorden saam te vatten, was over- 
dreven, en stelde zijnen verzen meestal stroefheid en duisterbeid 
bij. Spieghel zelf ontveinsde zieb de hardheid zijner verzen niet, 
noeb zijne stipwoorden (z. ï, v. 1), die echter minder in liem bin- 
deren dan de stootende koppelwoorden. 
Scboon bij de bastertwoorden vermeed , valt er dus nog al iets 
op zijne kennis der poëtische taal af te dingen. 
Hij trad ook aïs taal niees ter op, en legde de liand aan bel werk 
Kort begrip , leerende recht duidts spreken , bestaande in vier 
deelen , waarvan ’l eerste is de Tweespraackvan de nederduitsche 
Letterkunst , door welkelaatsle woorden de sdirijver een dialoog 
over onze taal verstaat. Het werk is in drie deelen, en de dialcc- 
tica maakt er het tweede en derde deel van uit. Deze zijn aile d ri j 
uit zijne peu gevlocid, terwijl Coornbert, die de voorrede opsteldc, 
ook aan bel tweede deel heeft medegewerkt. De Tweespraaek 
handelde hoofdzakelijk over de Grammatiea, die hier Letter- 
kunsl wordî genoemd. Ypey (bî. 411) zegt, dat Spieghel, na 
Maerîant en zijne tijdgenooten , de eerste is geweest, die recht 
acht heeft gegeven op den ondersebeiden naamval , zoo als die op 
ieder naamwoord met zijn lidwoord pastte, naar het mannelijke 
of onzijdig geslacbt dit vereischte. ’t Is waar dat dit misbruik, 
met het taalvcrval in de tweede belft der zestiende eeuw, had 
veld gewonnen, maar niet kort na Maerîant. Het is blijkbaar dat 
