( 117 ) 
voorbeeld te strekken. Vole zijner puntdicbten brengen ons don 
vorm der vroegere Priamelen te binnen. 
II i j sclireef eigenaardig. Men noemt hem den Martialis van 
Holland : ongelukkiglijk wcttigthij dien naam vvel cens onder een 
minder gunstig opzicht. 
7. Bredero. Zoo iemand, hceft Bredero zijne licht-en schaduw- 
zijde. De iiehtzijde is zijne oorspronkelijkheid en daaruit voort- 
vloeiende natuurlijkheid. Prijsbaar van den kant der kunstmid- 
delen , is hij laakbaar wegens ’t miskennen van bet kunstdoel. 
Ton opzichte dier licbtzijde is Brcdero l)ij ons iets meer dan 
een naam : bij geldt bij ons als grondbegin in de dramaturgie, 
ïnderdaad zijne tooneelbegrippen rusteden op een goeden grond : 
de rederijker trok in zijne voorrede tegen de klassikasters op, en 
slreek in ’t voorbijgaan de scolastieke spelen van sinne door. Nog- 
tans de wijze waarop bij zich wegens bet verzuim der Uniteiten 
verdedigt, loopt op eene woordspeling uit : « ’t Is waar, zegt bij, 
» dat ik meer op bet aensicht mijns beginsels sach, aïs op de 
» voeten van mijne uitkomst, enz. » 
Men mag op goede gronden vermoeden, dat Bredero de klas- 
sieke regelen moede was, die de middeleeuwsche tooneelschrij- 
vers ten minste niet opzettelijk verkracbteden , dewijl zi j die in 
’t algemeen niet kenden. Ja, bij was die regelen moede, gelijk 
Lamotte zulks later was, toen deze zich bevlij tigde te bewijzen 
dat zelfs de eenbeid van bandeling, boe fondamenteel deze veelal 
toeschijne, uitzonderingen kan lijden; dat de eenbeid van plaats 
bloot een voorschrift van bijkomend belang is, terwijl die van tijd 
enkel dwaas en nadeelig is : met een woord , dat er maar eene en- 
kele dramatischc eenbeid werkelijk verplichtend is, namelijk die 
van het belang der aanschouwers op te wekken : welke eenheid 
daar in ligt, dat men, van in den aanvang des spels tôt zijn 
einde, de aandacht der aanschouwers op het hoofdpunt wete te 
vestigen , waarmede men zijnen geest wil bezig houden en zijn 
hart ontroeren. 
De stelselmatige afwijking van de Uniteiten door Bredero ging 
bij hem vergezeld van een rechtmatig kunstgevoel. Hij had afkeer 
van de fijngesponnen en moraliseerende spelen van sinne, waar 
