( M8 ) 
bij sommigen de straks bescbrevene eenheid van belangopwck- 
king faalde. Hij zegt deswege tôt de verstandige rijraers : « ’t Is 
» hier niet konstelic ghereden [geredeneerd], noch van onsienlijke 
» of twijfelachtige dingen gevernoftilisecrd : dat suit ghylieden 
» die, neffens u overnatuerlijk verstant de boucken en gheleert- 
» beyt der uytlandsche volken te voordecl hebt, om mijne een- 
» voudicbeyt, en aile amsteJredamsche taal vcrschoonen. » 
Hct grondbeginsel waar Bredero van uitging was juist en vol 
knnstleven. Had nu zijn levendige, fîjn waarnemende geest zijne 
modellen weten te kiezen ; had hij vernuft aan smaak weten te 
pareil, en ten minste de zeden geëerbiedigd (datgevoel uitgaande 
van de zucht voor ’t schoone), Bredero war’e hoog door zijn ver- 
nuft geklommen, en niet, ten spijte van zijn vernuft, laag en 
diep gevallen. Hij dreef stout weg dit grondbeginsel van naar de 
natuur te schilderen, tôt de uiterste païen in de kïucht door. 
Hij ging nog verder;hij bragt het van de klucht tôt de tragi- 
comedie over. De rederijker De Couine , van Brabant naar Am- 
sterdam overgegaen, had dus de tragicomedie, althans het eîkan- 
der afwisselend ernstige en boertige beproefd. Bredero wilde dit 
tooneelsoort niet onbeproefd laten, hetzij om de eentoonigheid in 
het treurspel te vermijden, hetzij om door scherpe tegenstellingen 
van ’t blijgeestige met het treurige, dit laatste te scherper af te 
teekenen , te sprekender te doen uitkomen : eene mengeling die 
zeer natuurlijk is en, door de kunst bestuurd, treffend drama- 
tisch moet zijn , zoo als het ten overvloeide uit Shakespeare blijkt. 
Maar Bredero bezat het tragisch genie van den engelschman niet. 
Men zie de Griane des Amsterdammers : het is een mengelmoes 
van onversmolten klucht en ernst, van opgezwollen prinsen- 
woorden en gemeene esbatementerspraat. Men is verwonderd 
den schrijver, die eldcrs, ten opzichte der voorstelling van on- 
zienlijke wezens, tegen de spelen van sinne te velde trekt, in het 
door hem berispte gebrek te zien vallen. Immers , na dat Bou- 
wen-Langelijf en zijn wijf (twee grof sinnelijke personagien) hct 
tooneel ontsloten hebbcn, om op nieuw in het intermezzo voort 
te spelen, komt ook de allegorische , bovenzinnelijhe figuur, de 
Tijd voor den dag\ 
