( m ) 
rcdcrijkers eenigzins politiekelijk optraden : dit behoorde ook wel 
in vrij minder vrolijkgestemdc omstandigheden, waarbij zij zicb, 
als goedc burgcrs, met eenc verzoenende roi jegens den vorst 
belastedcn. Zeker moest de prachtzieke « Groothertog van bel Wes- 
ten » Philip van Burgondie , de borst wel hoog dragen, toen hij 
zegepralend bet oogop de rederijkersspelen sloeg binnen Brugge, 
dat onlangs tegen hem opgestaan zijnde, zich nu verpliclït zag voor 
dien vorsthethoofd in den scbootteleggen. Er waskostnoeli kunst, 
ten minste volgens liet begripdeslijds, gespaerd.Onder ander zat, 
aen ecne der stadspoorten, Job, van vrouw en kinderen omringd, 
moedernaakt op zijnen mesthoop, als sprekend zinnebeeld van 
de ellende der gemeente, die op de vorstelijke genade rekende. 
In de stad zelve grepen er, op pleinen, bruggen en boeken der 
straten, vertooningen plaats, die, by middel van personagien of 
van beelden, Bijbelgeschiedenissen voorstelden, terwijl men, tôt 
vergoeding dier ernstige voorstellingen, des avonds denhertogop 
blijspelen en schitterende vreugdevieren vergastede. Werd dus 
de medewerking onzer populaire rederijkers wel cens door bet 
magistraat, als wcrkmiddel op den vorst, ingeroepen, ook de 
vorst riep deze bijwijlen ten zijnen behocve in. Maximiliaan van 
Oostenrijk had, ten jare 1477, in betzelfde Brugge, ’s lands onder- 
stand tegen Frankrijk noodig; de gemeente toonde zicb daartoe 
luttel genegen en Maximiliaen wist dat Vlaanderen een land van 
beden was. Hy wist dus geen beteren middel ter bereiking zijns 
doels te vindcn, dan door de Uisschenkomst des magistraats zicb 
tôt de rederijkers te wenden, ten einde dit docl te bevorderen. 
Zy richteden een wagenspel in , strekkende om de gemeente ter 
toestemming in de te docne geldopbeflîngen te bewegen. Docb 
hunne « kunste van rbetoriken » scboot daerbij te kort : liet 
grauw sloot zicb de ooren digt voor hun ebatement, sloeg aan ’t 
muiten, viel de wagenspelers aan, kwetste een derzelven, en 
dwong de overigen bet liazenpad te kiezen. 
Edeler zending dan de voorgaande gaf zekere Roeland de dap- 
pere , een geestelyke, geboor, toen bet vaderland hem de pen in 
de hand gaf om in den beginne des jaars 1490 eene rhetorikale 
complainte te schrijven : Up ’t land van Vlaenderen , heclagende 
