( «6 ) 
vennaak, maar ook voor dringende belangen bijwijlcn de rede- 
rijkers naar bet oog te zien. Zij waardeerden het vermogen ecner 
inrichting die, als te samen geestelijk en wereldlijk, eene dubbele 
strekking en cenen dubbelen invloed kon uitoefenen. Ook ver- 
zuimden ’s lands prinsen niet, cven als de pausen, hun voorreehten 
te vergunnen. Die voorreehten kunnen by lateren tijd bestaan 
hebben in het schenken des titels van hoofdkamer : men vindt 
ten minste aangeteekend dat keizer Karel aan de Amsterdamsche 
kamer In liefd 3 bloeiende haar bîazoen gaf , iets dat mogelijk bij ’t 
bekrachtigen haars reglements gesehied is. Wij zagen reeds dat 
Philip, zoon van Maximiliaan en Maria, uit poütiek belang de 
gentsche opperhoofdkamer d e Balsenbloem instelde. Buiten twijfel 
strekten die privilegiën in de vijftiende eeuw zicli somtijds uit tôt 
den oorlove om een bijzonder kostuum, met de kleuren des 
prinsen zelven , te dragen : zoo iets werd door Karel den Stoute 
aan de gentsche Fonteinisten vergund. 
Op het laatste der vijftiende eeuw hadden de kamers zekerlijk 
reeds invloed op de raaatschappelijke samenleving. Zij konden 
daar niet langer van verstoken blijven. Even als de Kerk in den 
staat een bcstimr-elcment, maakte de geloovige en de hurger des- 
tins, en nog lang daarna, een en zelfden persoon uit. Al mogen 
dan ook de kameristen , bij hunne eerste godsdienstige vertoonin- 
gen, eene bloot lijdelijke roi gespeeld hebben, eens dat zij hunne 
kunstoefeningen uitgebrcid hadden, werd hun vermogen meer 
en meer gewichtig. 
Meer andere blijken van persoonlijke genegenheid hehben de 
kunstbroeders van wege hoogere personagien ontfangen. Zoo lict 
hertog Jan van Braband zich opteekenen als beschermer der 
brusselsehe kamer den Boec } en loofde voor eenen door haar uit- 
geschreven prijskamp een kostbaren diamanten ring uit, die door 
haar verdienstelijk lid Jan Van Den Date werd gewonnen. 
Al vroeg hadden de kameristen te Amsterdam gctoond wat zij 
dorsten bestaan tegen de overheid. Zij waren aan aanslagen niet 
vreemd, die in 1555 de Hërdoopers tegen die hoofdstad gesmeed 
hadden. Een jongman gaf gelukkig eenigzins bij tijds den ma- 
gistrats bericht van die aanstaandc opschudding. Men vernam, 
