( 13b ) 
rijkcrs te beschermcn , en blcef daar aan werkelijk nict te kort. 
Eveil als Oranje, was Maurils sterk voor ben genegen : zoo dced 
hij, onder anderen, te Yere voor ben een gildenlmis bouwen. Van 
liunnen kant, verzuimden deze geene gelegenheid om de eigen- 
liefde des overwinnaars van Nieuport te vleien, en bij de ver- 
hooging zijns roems, op des volks gemoed te werken. Hiertoe liep 
ailes te samen bij de vertooningen , in 1618 gegeven te Amster- 
dam, door het tooneel van Coster en door de oud amsterdamschc 
rederijkkamer. Men zag er voorgesteld de jammeren, door de Span- 
jaards, en de diensten door ’t huis van Oranje den lande bewezen. 
Alvaas wreedheden, des prinsen dood, de landen en steden door 
Maurits veroverd , de neêrlaag der vijanden op de Thielschc 
heide, den slag van Vlaanderen, de strijd op de Zuiderzee en voor 
Gibraltar, en eindelijk Spanjes aanzoek om Vrede. 
Eene halve eeuw verliep : de tachtigjare strijd tegen eene 
wereldmacht was met den zegepraal van ’s lands welvaart be- 
kroond; en in de wereîdgeschiedenis eene der groote herinnc- 
ringen, zoo niet de grootste aller hcrinneringen geworden, van 
datgenc, wat een aanhoudende, een tachtigjarige volksmoed tôt 
stand kon brengen : het kleine volk had zich de vrijhcid des 
gewetens bevochten. Een tegenstand, thands uit eene min gods- 
dienstige , doch even vaderlandsche oorzaak ontsproten , deed 
’s lands vanen tegen Fuankrijk en Engeland wapperen : ondertus- 
schen was ’t droevige gedenkjaar van 1672 gekomen. Juist toen 
het eeuwgctijde der stiehting van ’t gemeenebest der Nederlanden 
moest gevierd worden, scheen de ondergang der vrijheid onvcr- 
mijdbaar. Het afgunstige Engeland had dien ondergang gezworen; 
maar Willem III stond ter wake. Ook de rederijkers poogden in 
deze noodlottige omstandigheden het vaderlandsche vuur op te 
wekken : de Blauwe Acolye van Vlissingen stelde vragen voor op 
Nederlands vallende (sic) oorzaeck en hulpmiddelen tôt deszells 
herstel. 
Tôt dus verre kon men den politieken invloed der holland- 
sehe kamers vry geleidelyk op het spoor volgen ; doch dit spoor 
loopt weldra verloren, en verdwijnt, cens dat de tijd gekomen is 
waarop die kamers dagelijks meer en meer uit de steden naar de 
