( 158 ) 
DERDE AFDEELING. 
ZEDELIJKE INVLOED DER REDERIJKEREN. 
De poëzij is van haren aart de onafhankelijkste aller schoone 
kunsten. En wat toeh is zij anders dan nitboezeming der geest- 
drift, uitvloeiscl des gevoels, schiîdering der verbèelding? Welke 
andere wetten zou zij erkennen buiten degene die van God zelvcn 
komen, — - buiten degene van lict eeuwig ware, schoone en goede, 
die verhevene drievuldigheid in dezedeleer? 
De zedelijke trantmaakte in onze middeleeuwscheliteratuur den 
grondsteen uit : geen wonder derhalve, dat onze oudste scbrij- 
yers de gebreken en vooroordeelen hunner geîeerde en onge- 
leerde landgenooten stout en streng hebben berispt, en zoo wel 
de klerken als de leeken vrijzinnig aen de kaak gebrand hebben. 
Boxhorn denkt dat, in den beginne der rederijkkamercn en 
mogelijk nog lang daarna, de îeden derzelve meestal uit geeste- 
lijken bestonden, die het wereldlijk gebied niet spaarden : ’t kan 
zijn dat sommige factors die, als Casteleyn , tôt den geestelijken 
stand behoorden, liunne ordegenooten niet gespaard hebben; 
raaar ’t overige deel dier bewering is ongegrond. 
De overheid, die hun octroy bad verleend, die hun somtijds 
eene kamer bezorgde, en ja die somtijds zelfs op het raadhuis 
toestond , zoude zulke buitensporigbeid niet geduld hebben; de 
afhankelijkheid der kameristen , yooral in die oude tijden, strekte 
zich zoo verre niet uit. 
Men kent de minder dichterlijke dan waarheidlievende mora- 
lisatiezucht van Maerlants opvolgeren : hij bezielde ook de rede- 
rijkers. In den grond was zij vrijzinnig, zoo als elke zedelijke 
strekking. Ilet kon niet anders of zij allen, die in de volkstaal 
sclireven, moesten een letterstrijd voeren tegen allerlei overwcl- 
digingselementen : zij hadden gedurig het oog op de volksbelan- 
