( 145 ) 
voegde er fîguren of sehilderijen bij uit het Oude Testament , die 
de speelders aan ’t volk uitleiden. Dit wekte zulk een grooten 
toeloop van volk, « dat de merkt te klein was.» Dit schouwspel, 
dat vijf uren duurde, verdroot niemand. Philip de Selioone kwam 
lietzelvc met al zijn gevolg bijwoonen. 
Wat nu het minder catbolijk gedeelte van den Maria Krans 
betreft, dat zicli met de Zeven Weën niet versmolt, bet was te 
weinig in getal om prijskampen uit te schrijven of te volgen. In 
1552 echter, toen de tijd gunsliger was, schreef het een landjuweel 
uit, waarop de Violieren van Antwerpen den eersten prijs be- 
kwamen h 
Beide overheden, de geestelijke en de wereldlijke, badden dus, 
om zoo te zeggen, de Rederijkers tôt leermeesteren des volks 
uitgeroepen; en deze stonden, inderdaad, lang tusscbcn de ge- 
letterde klerken en de ongeleerde leeken geplaatst. Reeds vroeg 
eenigzins met den kerkdicnst en de daarmede in verband staande 
kerkleer bemoeid, hadden zij zich insgelijks tôt meesters der zc- 
deleer opgeworpen. 
Nu was de tijd geboren , waarop de hervormingszueht ook ’t 
nederduitsche volk opscliudde, om het dogma, op den Bijbel steu- 
ncnd, of van de overleveringen uitgaande, te onderzoeken. De 
Rederijkers konden hier niet bij achterblijven : zij zetteden met 
dit te doen bloot hunne gewoone oefeningen voort, die de uit- 
drukking van de behoeften des geestes in hunne dagen waren, en 
veeial in ondervragen, onderzoeken en antwoorden bestonden. 
Die onderzoekingsgeest in het godsdienstige had eebter eenen 
ruimen tijd voor Luther in de kamers wortel gevat : wij vinden 
die ziicht daar reeds op ’t einde der vijftiende eeuw ingedrongen. 
Wy vinden het bewijs ervan in de Soluciën • bij ’t antwerpsche 
landjuweel van 1 496 uitgebracht, die zeker eene veel belangrij- 
1 Den 15 augusty 1657 ondernamen elf oude leden vau den Maria Krans 
de vervallen kamer weêr op te ricbten. Tôt dus verre had haar zinnebeeld 
bestaan in het beekl van O t L. V. omringd van wjingaardranken en leliën met 
de zinspreuk In liefde groeiend. Bij minnelijk akkoord liebben zij niet dan de 
wijngaardranken behouden, nemende voor zinspreuk wijn en bloeien. Mcn- 
geho . van den Wyngaard, Brussel, 1824, bl. 161. 
