( 146 ) 
hij tocîi wist zeer goed, met wat staatkundig doel zijn vader, in 
]492, de kamers « van der dietscher tonghen » te Mechelen had 
samengeroepcn; hij toeli kende grondig zijnen eigenen tijd, en 
wist beter dan ieinand waarom en tegen wie îiij zijn plakkaat 
van 1529 had uitgevaardigd. Stelde misschien de strengheid er 
van hem tôt gunst? Maakte dergelijke voorzorg der wet, in zijne 
oogen, aile overtreding hoogst onwaarschijnlijk? lloe kon hij dat 
denken? Zie hier wat de eeuwige vragers ten onderzoeke voor- 
stelden : « Welke is dcn mensche stervende meesten troost? » Bij 
zulk eene vraagkwam geene onbepaalde kunstliefhebberij , geene 
rederijkerij, maar stellige Bijbelkennis te pas. 
Of liever was de geest dier kamers toen ter tijd niets geworden 
dan bijbcîsche théologie, en wat was deze anders dan de uitdruk- 
king der hoogere maatsehappclijke behoeften? 
De kamer van Antwerpen behaalde den eersten prys met zyn 
orthodox antwoord, al was de stad zelve geenzins van de rneest 
orthodoxe, en onmogelyk kon zij ’t zijn, oit hoofde der vreemde 
handelarcn in haren sehoot vcrblvvende. Het antwoord der kamer 
mcldde, dat de nagevorsehte troost in de verryzenis des vîeesches 
was gelegen. Andere voorname steden stemden onderling vrij wel 
overeen met elkander : zoo vond Brussel dieu troost in Gods be- 
lofle; Brugge zag dieu in t betrouwen door ’t woord op Christus 
alleen, en Ypre in het levende woord Gods. De Bijbel , de bron des 
woords, werd dus als de bron der zaligheid, als de grondvesting 
des kerkgebouws opgegeven , en het onderzoek van den Boek by 
uitnemendheid op geene duistere wijze als plieht aangewezen. 
Vele kamers duidden het vertrouwen op Gods ontfermhertigheid, 
niet zonder berouw aan; anderen vonden den grootsten troost in 
den Heiland, in zijn sterven en vcrrijzen, alsmedc in ’t geloof en 
vertrouwen dat met hem ons ailes gegeven is, daar hij onze ad- 
vokaat en weldoener is voor God den Vader. Onbepaalder den- 
kenden, lialve vrijdenkers, of wil men, minder orthodoxen onder 
die godgeleerde doctoren zonder zending predikend *, zochten 
den gemelden troost in een gerust geweten, of in de roering des 
Ces docteurs prêchant sans mission. (Boileau.) 
